சாய்ரா பானு,

புதுதில்லி {!--more-->}]]> Today’s post ’ஒரு உரையாடல்’ was the most hilarious one. சத்தியமா  என்னாலே சிரிப்பு  அடக்கவே  முடியலே . ஆஃபீஸில்  சத்தம்  போட்டு  சிரிச்சுட்டேன்  . chancea இல்லே.   இதை எழுதின  கைக்கு  எதாவது  கொடுக்கணுமே;  என்ன  கொடுக்க?  இந்த post -க்கு அப்படியே நேர் எதிர்  மண்ணின் மைந்தர்களின் புழுதிக் காற்று . எவ்வளவு நேர்மையான அலசல் ,ஆழமான கருத்துக்கள், கூர்மையான விமர்சனம், its one of the best articles oflate . Man, you rock as usual .

சாய்ரா பானு,

புதுதில்லி – 48.

பின்வரும் உரையாடல் 5.9.2010 அன்று மதுரை தமுக்கம் மைதானத்தில் நடக்கும் புத்தகக் கண்காட்சியில் உயிர்மை அரங்கில் நிகழ்ந்தது.  உரையாடலில் பங்கு பெறுவோர் ஷாஜி, சாரு நிவேதிதா மற்றும் ஒரு பெயர் தெரியாத பாத்திரம்.

பெயர் தெரியாதவர்: (ஷாஜியிடம் வந்து) நீங்கள்தான் மலையாளியாக இருந்தும் தமிழ் சினிமாவில் நிறைய பாடல்கள் எழுதுபவரா?

ஷாஜி: யார் சொன்னது?

பெயர்: (எதிரே அமர்ந்திருந்த மனுஷ்ய புத்திரனைக் காட்டி) அதோ அவர்…

ஷாஜி: ஓ, அப்படியா?  இதோ இவர்தான் (சாருவைக் காண்பித்து) நீங்கள் கேட்ட பாடகர்.

பெயர்: என்ன, பாடகரா?

ஷாஜி: {!--more-->}]]>  

பின்வரும் உரையாடல் 5.9.2010 அன்று மதுரை தமுக்கம் மைதானத்தில் நடக்கும் புத்தகக் கண்காட்சியில் உயிர்மை அரங்கில் நிகழ்ந்தது.  உரையாடலில் பங்கு பெறுவோர் ஷாஜி, சாரு நிவேதிதா மற்றும் ஒரு பெயர் தெரியாத பாத்திரம்.

பெயர் தெரியாதவர்: (ஷாஜியிடம் வந்து) நீங்கள்தான் மலையாளியாக இருந்தும் தமிழ் சினிமாவில் நிறைய பாடல்கள் எழுதுபவரா?

ஷாஜி: யார் சொன்னது?

பெயர்: (எதிரே அமர்ந்திருந்த மனுஷ்ய புத்திரனைக் காட்டி) அதோ அவர்…

ஷாஜி: ஓ, அப்படியா?  இதோ இவர்தான் (சாருவைக் காண்பித்து) நீங்கள் கேட்ட பாடகர்.

பெயர்: என்ன, பாடகரா?

ஷாஜி: ஆமாம்; பாட்டு எழுதவும் செய்வார்; பாடவும் பாடுவார்.

பெயர்: என்ன பாட்டு பாடி இருக்கார்?

ஷாஜி: வனே, வனே, முதல்வனே ங்கிற பாட்டு இவர் பாடி எழுதினதுதான்?

பெயர்: ஓ, அது பழனி பாரதி எழுதினதுனுல்ல நெனைச்சுட்டு இருக்கேன்?

(ஷாஜியைக் காப்பாற்றும் பொருட்டு) சாரு: அது ஒரு சீக்ரெட்டு… சரி, உங்க கிட்ட சொல்றதுக்கு என்ன? நான் பாட்டு எழுதிக் குடுத்துருவேன்.  அவுரு எனக்கு காசு குடுத்துருவாரு… பேர் மட்டும் அவுரு பேரு வரும்…

பெயர்: ஓ அப்புடியா? நாளைக்கு அவுரு இங்க வர்றாரு…  கேட்டுப் புடலாம்…

சாரு: விடுங்க, இதையெல்லாம் பெருசு பண்ணிக்கிட்டு…  என்ன இருந்தாலும் அவர் என் மச்சான்…

பெயர்: அப்புடியா? என்ன சார் இது?

சாரு: ஆமா, என் தங்கச்சியைத்தான அவுரு கட்டிருக்காரு…

பெயர்: ஓ, ஒறவுக்காரவுஹளா… சரி, வேற என்ன பாட்டெல்லாம் எழுதி இருக்கீங்க? பாடி இருக்கீங்க?

சாரு: இப்போ சமீபத்துல மதறாச பட்டணத்துல பூக்கள் பூக்கும் தருணம்…

பெயர்: (சாருவை இடைமறித்து) ஆருய்ரே, பார்த்தது யாரும் இல்லியேங்? புளரும் காளைப் பொளுதை முளுமதியும் விடிந்து போவதில்லியேங் (ராகத்துடன் பாடிக் காண்பிக்கிறார்)

ஆத்மார்த்தமாகப் பாடும் அவரை இடைமறிக்கும் சாரு: ஆங்… அந்தப் பாட்டும் நான் எழுதி பாடினதுதான்…

பெயர்: அப்புடியா? அது வைரமுத்து இல்ல?

சாரு: சே… சே… அவுரு எழுதினா இன்னும் பிரமாதமா எழுதி இருப்பாரே நினைக்கத் தெரிந்த மனமேன்னு…

பெயர்: அது கண்ணதாசன் எளுதுனது இல்ல?

சாரு: உங்களுக்கு சினி ஃபீல்டு பத்தி அவ்ளவா தெரிலைங்க…  இப்போ நான் பழனிபாரதிக்கு எழுதிக் குடுத்துக்கிட்டு இருக்கிறாப்ல அப்போ வைரமுத்து கண்ணதாசனுக்கு எழுதிக் குடுத்துக்கிட்டு இருந்தாரு…

பெயர்: ஓ, அப்புடியா?  இப்போ ரீசண்டா என்னா பாட்டு எளுதுனிங்க?

சாரு: எந்திரன்ல ரோபோடா எழுதினேன்…

பெயர்: பாடுனது?

ஷாஜி: இவரே தான்.  இவர் எழுதினா இவர்தான் பாடணும்னு சொல்லுவாரு…

பெயர்: சார்… ஒன்னு கேக்குறேன்… தப்பா நெனைக்காதீங்க சார்…

சாரு: சொல்லுங்க…

பெயர்: இந்த ரோப்போ டான்னா என்னா அர்த்தம் சார்? ரொம்பப் படுத்தாததேங்க்றதுக்கு மெட்ராஸ்காரய்ங்க சொல்றதுங்கிறாய்ங்களே, உண்மையா சார்?

சாரு: பாதி கரெக்டு; பாதி தப்பு.  இப்போ ஒரு லவ்வர்ஸ் இருக்காங்கன்னு வச்சுக்குவோம்.  அந்தப் பையன் கல்யாணத்துக்கு முன்னாலயே அவள்ட்ட ஓவரா சில்மிஷம் பண்ணினான்னா ரோபோ டா ரோபோடான்னு சொல்றது…அதாவது, இப்போவே ரொம்பப் படுத்தாதடா; கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் பார்த்துக்கலாம்னு அர்த்தம். அதுனால தான் அப்புடி எழுதினேன்…

பெயர்: சார், மேரீட் தானே?

சாரு: ஆமா, மேரீட் தான்.  ஒரு பையன் இருக்கான்.

பெயர்: என்னது, ஐஸ்வர்யா ராய்க்கு பையன் இருக்கானா?

சாரு: இல்லிங்க, எனக்கு சொன்னேன்…

பெயர்: ஓ… அதான கேட்டேன்…

(உரையாடலுக்குச் சற்றும் பொருத்தம் இல்லாமல் அந்தப் பெயர் தெரியாதவர் நெகிழ்ச்சி அடைந்து கண்களில் கண்ணீர் ததும்ப சாருவின் காலைத் தொட்டுக் கும்பிட்டு, “உங்களைப் பார்த்ததற்கு நான் குடுத்து வச்சு இருக்கணும் சார்…  இத எங்க ஊர்ல சொன்னா ஒரு பயலும் நம்ப மாட்டாய்ங்க.. என்று சொல்லி மறுபடியும் சாருவின் காலில் விழப் போக அதைத் தடுக்கிறார் சாரு.)

(இந்த உண்மைச் சம்பவத்துக்கு சாட்சி ஷாஜி, மனுஷ்ய புத்திரன்)

7.9.2010.

8.30 a.m.

தினமும் அரை டஜன் திரைப்படங்களுக்கு தினசரிகளில் விளம்பரங்கள் வருகின்றன.  பெரும்பாலும் கிராமத்துப் பின்னணி.  பரட்டைத் தலை, கறுப்பு உருவம், தொப்பை தொந்தியுடன் ஒரு ஹீரோ கழுதையுடனோ குதிரையுடனோ நின்று கொண்டிருக்கிறான்.  பக்கத்தில் அவனுக்கு சம்பந்தமே இல்லாத ஒரு அழகான 13 வயதுப் பெண் பாவாடை தாவணியுடன் இளித்துக் கொண்டிருக்கிறாள். எல்லாம் பருத்தி வீரனால் வந்த வினை.  ஏதாவது ஒரு நல்ல படம் வெற்றி அடைந்தால் போதும், அதே பாணியில் பல மொக்கை {!--more-->}]]>  

தினமும் அரை டஜன் திரைப்படங்களுக்கு தினசரிகளில் விளம்பரங்கள் வருகின்றன.  பெரும்பாலும் கிராமத்துப் பின்னணி.  பரட்டைத் தலை, கறுப்பு உருவம், தொப்பை தொந்தியுடன் ஒரு ஹீரோ கழுதையுடனோ குதிரையுடனோ நின்று கொண்டிருக்கிறான்.  பக்கத்தில் அவனுக்கு சம்பந்தமே இல்லாத ஒரு அழகான 13 வயதுப் பெண் பாவாடை தாவணியுடன் இளித்துக் கொண்டிருக்கிறாள். எல்லாம் பருத்தி வீரனால் வந்த வினை.  ஏதாவது ஒரு நல்ல படம் வெற்றி அடைந்தால் போதும், அதே பாணியில் பல மொக்கை படங்களை எடுத்து அந்தப் பாணியையே காலி செய்து விடுவது கோடம்பாக்கத்தின் வழக்கம்.  பாரதிராஜா பாணியில் பத்து இருபது ஆண்டுகள் அப்படிப்பட்ட ரொமான்ஸ் கிராமங்களைப் பார்த்து சலித்துப் போனோம்.  அதன் பிறகு இப்போது பருத்தி வீரன் பாணி படங்கள்.  அம்மன் கோவில் திருவிழாவுடன் படம் துவங்கும்.  நாலைந்து திருநங்கைகள் பாட, கரகாட்டம் ஒயிலாட்டம் மயிலாட்டம் எல்லாம் நடக்கும்.  ஆண்களெல்லாம் பெரிய பெரிய வீச்சரிவாளை எடுத்துக் கொண்டு எதிரிகளைத் தேடி அலைவார்கள். தொடர்ந்து கொலை விழும். பெண்கள் குய்யோ முறையோ என்று அலறியடித்துக் கொண்டு ஓடுவார்கள்.  அதோடு முடியாது அரிவாள் பிரச்சினை.   படம் பூராவுமே ஆளுக்கு ஆள் அரிவாளோடு அலைந்து கொண்டே இருப்பார்கள். படம் முடியும் வரை ரத்த ஆறு ஓடிக் கொண்டேயிருக்கும்.

இயக்குனர் திலகங்களே, உங்களுக்கெல்லாம் யார் மீது கோபம்? யாரைப் பழி தீர்க்க இப்படி அரிவாளால் வெட்டிச் சீவிக் கொண்டே இருக்கிறீர்கள்?  எவ்வளவு காலத்துக்கு நாங்கள் இந்த ஆபாசத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருப்பது?

பாண்டிராஜின் இயக்கத்தில் வந்திருக்கும் வம்சம் என்ற படத்தைப் பார்த்த போதுதான் இந்தக் கேள்விகள் என்னுள் எழுந்தன.  ஆயிரத்தில் ஒருவன் என்ற படத்தில் செல்வராகவன் சோழர்களை காட்டுமிராண்டிகளாகக் காட்டியது போல் பாண்டிராஜும் இன்னபிற தமிழ் இயக்குனர்களும் ஒரு குறிப்பிட்ட சாதியினரை ரவுடிகளாக மட்டுமே சித்தரித்துக் கொண்டிருக்கின்றனர்.  உண்மையிலேயே அந்த சாதியைச் சேர்ந்தவர்கள் இப்படித்தான் இருக்கிறார்களா? அரிவாளைth தவிர அவர்களுக்கு வேறு எதுவுமே தெரியாதா?  தமிழக கிராமங்கள் உண்மையிலேயே இப்படித்தான் இருக்கின்றனவா?

உண்மையில் பார்த்தால் இப்படிப்பட்ட சாதீயப் படங்கள் சாதி ஆதிக்கத்தை மீட்டுருவாக்கம் (revivalism) செய்யவே பயன்படுகின்றன.  இந்த மீட்டுருவாக்கத்தினால் மனித சமூகம் இன்னும் மூன்று நூற்றாண்டுகள் பின்னோக்கித்தான் செல்லும்.  மத்திய கால கட்டத்தில் சில மொகலாய அரசர்கள் செய்த மத விரோதக் காரியங்களுக்குப் பழி வாங்குகிறோம் என்று சொல்லி பாப்ரி மசூதியை இடித்ததால் இந்திய சமூக வாழ்வில் ஏற்பட்ட சிதைவையும் பதற்றத்தையும் நாம் அன்றாடம் அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.  மேற்கு நாடுகள் அமைதியான வாழ்வை சாதித்துக் கொண்டு செல்லும் போது இந்தியாவின் பொது வாழ்க்கை வெடிகுண்டுகளாலும் துப்பாக்கிகளாலும் ரணகளமாகி இருக்கிறது.  இதற்கு ஒப்பான காட்டுமிராண்டித்தனத்தையே வம்சம் போன்ற படங்களின் சாதீய மீட்டுருவாக்கம் முன்வைக்கிறது.  சராசரி மனிதனின் உளவியலை சாதீய உளவியலாக மாற்றுவதில் இது போன்ற படங்கள் பெருமளவில் காரணமாக இருப்பதால் இவை மனித குலத்துக்கே விரோதமானவை;  தடை செய்யப்பட வேண்டியவை.

இது போன்ற படங்கள் கிராம வாழ்க்கையை வன்கலவி செய்கின்றன என்று கூட சொல்லலாம்.  ஏனென்றால், பாண்டிராஜ் போன்றவர்கள் சித்தரிக்கும் கிராமம் பொய்யானது.  கிராமங்களின் சமூக, கலாச்சார வாழ்க்கையைப் பற்றியும், வரலாற்றைப் பற்றியும் சிறு புரிதல் கூட இல்லாமல் கிராமத்துப் படம் எடுத்தால் இப்படித்தான் ஆகும்.  கிராமீய வாழ்வின் நுண் அரசியலை விலக்கி விட்டு கிராமங்களைப் பற்றி யாரும் பேச முடியுமா?  இந்தியாவில் கிராமத்துக்கும் நகரத்துக்குமான வித்தியாசம் கற்பனையே செய்ய முடியாத அளவுக்குப் பெரிதாகி விட்டது.  ஆரம்பத்திலேயே காந்தி பலமுறை எச்சரித்தார்.  ஆனால் அது பற்றி யாருமே கவலைப்படவில்லை.  உலகமயமாக்கல் குறித்து எவ்வளவோ விவாதம் நடக்கிறது.  ஆனால் மேற்குலகில் கிராமத்துக்கும் நகரத்துக்கும் இந்தியாவில் இருப்பது போன்ற படுபயங்கரமான ஏற்றத்தாழ்வு இல்லை.  அங்கே ஒரு நகரத்து மனிதனுக்குக் கிடைக்கும் அத்தனை வசதி வாய்ப்புகளும் கிராமத்து மனிதனுக்கும் கிடைக்கிறது.  உதாரணமாக, நகரத்தில் கிடைக்கும் அதே காஃபி அதே விலையில் கிராமத்தில் கிடைக்கும்.  ஒரே வித்தியாசம், நகரத்தில் உள்ள மால் (Mall) ஒரு லட்சம் சதுர அடியில் இருந்தால் கிராமத்து மால் 10,000 சதுர அடியில் இருக்கும்.  ஆனால் இந்தியா பன்னாட்டு வியாபார நிறுவனங்களின் கூட்டுக் கொள்ளைக்கு வழி வகுத்துக் கொடுத்ததால் இங்கே கிராமமும் நகரமும் பிளவு பட்டு விட்டது.  வாழ்வதற்கான எந்த ஆதார சக்திகளும் இல்லாமல் கிராமங்கள் இன்று சுடுகாடுகளாகி விட்டன.  ஒவ்வொரு கிராமவாசியின் கனவும் இன்று நகரத்துக்குச் சென்று விட வேண்டும் என்பதாகவே இருக்கிறது.

சமீபத்தில் பூவரசி என்ற பெண் ஐந்து வயதுக் குழந்தையைக் கொன்று சூட்கேஸில் அடைத்து பஸ்ஸில் அனுப்பி வைத்த செய்தியைப் படித்தோம்.  அச்செய்தியில் யாரும் அவ்வளவாக கவனித்திராத விஷயம், அந்தப் பெண்ணின் மாத ஊதியம் 60,000 ரூ.  ஒரு சாதாரண 22 வயதுப் பெண்ணின் வருமானம் அது.  இந்த வருமானத்தை கிராமத்தில் வசிக்கும் பண்ணையார் கூட எதிர்பார்க்க முடியாது.  கிராமங்களில் வேலை வாய்ப்புக்கே வழியில்லை. மழை இல்லை; அதனால் விவசாயமும் இல்லை. அப்படியே நடந்தாலும் விவசாயிகளுக்கு அதனால் ஆதாயமில்லை.  ஆண்டு முழுவதும் உழைத்தாலும் கையில் லாபம் பார்க்க முடியாதது மட்டுமல்ல; நஷ்டம்தான் ஏற்படுகிறது.  விவசாயிகளுக்கு வங்கிகள் தரும் கடனைக் கூட அவர்களால் திருப்பித் தர முடியவில்லை.  அதனால் விவசாயிகள் தற்கொலை செய்து கொள்கிறார்கள்.  இதுதான் இந்தியாவின் கிராம வாழ்க்கை. இதுதான் இந்தியாவின் அடுத்த பக்கம். இதைத் தவிர்க்க தமிழக முதல்வர் ஒரு ஏற்பாடு செய்தார்.  எல்லோருக்கும் இலவச டி.வி.யும், இலவச அரிசியும் கொடுத்தார்.  (ஒரு ரூபாய்க்கு ஒரு படி அரிசி என்பது கிட்டத்தட்ட இலவச அரிசி மாதிரிதானே?) என்ன ஆயிற்று என்றால் கிராமத்து மக்கள் எல்லோரும் கஞ்சியைக் குடித்து விட்டு தொலைக்காட்சிக்கு முன்னே விழுந்து கிடக்கிறார்கள்.  புதிய திரைப்படங்களைக் கூட உள்ளூர் சேனல்கள் ஒளிபரப்பி விடுகின்றன. 150 கோடி பட்ஜெட்டில் தயாரிக்கப்படும் படத்தின் பாடல் வெளியீட்டு நிகழ்ச்சி கூட கிராமத்து வாழ்க்கையின் தீபாவளி வைபவங்களாகி விட்டன.  நடிகைகளின் பளபளக்கும் தொடைகளும், இலவச அரிசியும் போதும் என்ற மனநிலைக்குத் தள்ளப்பட்டு விட்டனர் கிராமத்து மனிதர்கள். சென்ற நூற்றாண்டில் சீனாவில் மக்களின் பசியைப் போக்க அபீன் பயன்பட்டது;  இன்றைக்கும் பொலிவியா, பெரு போன்ற தென்னமெரிக்க நாட்டு மக்களின் பசிக்கு கொக்கா இலைகள் போதையாகப் பயன்படுகிறது.  இதேபோல், தமிழ்நாட்டு கிராமத்து மனிதனின் பசியை அடக்கும் போதையாக இருக்கிறது தொலைக்காட்சியும் சினிமாவும்.

தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பாகும் சினிமாவினால் பல கிராமங்களில் சினிமா கொட்டகைகளே அகற்றப்பட்டு விட்டன. இதுதான் தமிழ்நாட்டு கிராமங்களின் எதார்த்தம்.  இதுதான் கிராம வாழ்க்கையின் நுண் அரசியல்.  இதைத் தெரிந்து கொள்ளாமல் கிராம வாழ்க்கை என்று வேறொரு பொய்யான உலகத்தைக் காண்பித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் தமிழ் சினிமா இயக்குனர்கள்.  அதிலும் பாண்டிராஜ் கொஞ்சம் அதிகப்படியாக முன்னேறி பெண்கள் கையிலும் அரிவாளைக் கொடுத்திருக்கிறார்.  இந்தப் பின்னணியில் இவருடைய ’பசங்க’ என்ற படத்தைப் பார்த்தால் மேலும் பல விபரீதங்கள் தட்டுப்படுகின்றன.  மற்ற இயக்குனர்கள் பெரியவர்களை ஹீரோவாகவும், வில்லனாகவும் காட்டினார்கள்.  பாண்டிராஜ் சிறுவர்களை ஹீரோவாகவும் வில்லனாகவும் காட்டினார்.

பாண்டிராஜ் போன்ற இயக்குனர்களை நாட்டுப்புறக் கலைஞர்கள் (Folk artists) என்ற அளவில்தான் எடுத்துக் கொள்ள முடியும்.  ஒரு கரகாட்டக் கலைஞர் ஆண்டுதோறும் நடக்கும் அம்மன் கோவில் திருவிழாவில் தன்னுடைய கரகாட்டத் திறமையைக் காட்டுகிறார். ஒவ்வொரு ஆண்டுமே அவரால் கரகாட்டம் மட்டுமே ஆட முடியும். வேண்டுமானால் அம்மன் கோவில் திருவிழாவிலிருந்து சென்னை சங்கமம் நிகழ்ச்சிக்கு ப்ரமோஷன் கிடைக்கலாம்.  அப்படிப்பட்டவரிடம் போய் ஒரு சமூக அரசியல் பிரச்சினையை அடிப்படையாகக் கொண்ட நவீன நாடகத்தையோ சினிமாவையோ எதிர்பார்க்க முடியுமா? கிராமம் சார்ந்த சினிமா எடுப்பவர்கள் தங்கள் முதல் படத்தை நல்ல முறையில் எடுத்து விட்டு அடுத்தடுத்த படங்களை எவ்வளவு மோசமாக எடுக்க முடியுமோ அவ்வளவு மோசமாக எடுப்பதற்குக் காரணம் இதுதான்.  முதல் படத்திலேயே அவர்களின் folklore சரக்கு தீர்ந்து விடுகிறது.  சினிமா என்பது கரகாட்டம் அல்லவே? அதனால்தான் அவர்களின் அடுத்த படத்தில் சாயம் வெளுத்துப் போகிறது.

வம்சம் படத்தின் ஹீரோ அருள்நிதி முதல் காட்சியில் தோன்றும் போது எம்ஜியார், ரஜினி போன்றவர்களுக்குக் கொடுக்கும் அதேவித அறிமுக பாணியைக் கடைப்பிடித்திருக்கிறார் இயக்குனர் பாண்டிராஜ். எதிர்காலத்தில் பாண்டிராஜுக்கு ஒரு மந்திரி பதவி கிடைக்க அது உதவினால் இது போன்ற அசட்டுத்தனங்களை மன்னிக்கலாம்.  மற்றபடி அருள்நிதி அவருடைய பெரியப்பா மு.க. முத்துவை விட நன்றாக நடித்திருக்கிறார். பாராட்டலாம்.

மொத்தத்தில், வம்சம் போன்ற மனித விரோதமான படங்களை விட விஜய் நடிக்கும் மசாலா படங்களின் எதிர்மறை விளைவுகள் கம்மியாகவே இருக்கும் என்று தோன்றுகிறது.

மேலும், இப்போதெல்லாம் ’a film by’ என்று போட்டு இயக்குனரின் பெயரைக் காண்பிக்கிறார்கள்.  சினிமாவில் ஒரு புதிய மொழியையும், பாணியையும் உருவாக்கிய அகிரா குரஸவா, ஸ்டான்லி குப்ரிக் போன்றவர்கள் மட்டுமே இப்படிப் போட்டுக் கொள்வது வழக்கம்.  ஆனால் இங்கே சினிமா பற்றிய அரிச்சுவடி தெரியாதவர்களெல்லாம் இப்படிப் போட்டுக் கொள்கிறார்கள். குரஸவா, குப்ரிக் போன்றவர்கள் இயக்குனர்கள் அல்ல; auteurs. தமிழில் இன்னும் ’ஆட்டியர்கள்’ உருவாகவில்லை.  பாரதி ராஜா, பாலு மகேந்திரா, மகேந்திரன் என்று இரண்டு மூன்று இயக்குனர்கள் மட்டுமே இங்கே இருக்கிறார்கள்.  எனவே சினிமாவும் தெரியாமல் கிராமமும் தெரியாமல் படம் எடுப்பவர்கள் படத்தின் கடைசியில் தங்களின் பெயரை முத்திரையாகப் பதித்துக் கொள்வது நகைப்புக்குரிய ஒன்று.

ஏ. சற்குணம் இயக்கிய ’களவாணி’ பாண்டிராஜின் வம்சம் அளவுக்கு மோசமில்லை.  தமிழ் சினிமாவில் முதல்முறையாக தஞ்சாவூர் தமிழைக் கேட்க முடிந்தது.  ஓரளவுக்கு தஞ்சாவூர் கிராமத்து வாழ்க்கை (கிண்டல் பேச்சு, வெட்டியாகச் சுற்றுவது, குடி, துபாய் பணம், இத்யாதி) பதிவாகி இருந்தாலும் பொதுவான தமிழ் சினிமாவின் கிராமத்து ஃபார்முலாவை விட்டு களவாணி ஒரு இஞ்ச் கூட நகரவில்லை.  இதில் வரும் ஹீரோவும் எல்லா கிராமத்து ஹீரோ மாதிரியே பொம்பளைப் பொறுக்கியாக அலைகிறான்; குடிக்கிறான்.  எல்லா தமிழ் சினிமா ஹீரோயின் மாதிரியே களவாணி ஹீரோயினும் இந்தப் பொறுக்கியைக் காதலிக்கிறாள்.  அலுப்பாக இருக்கிறது. ஒரே ஆறுதல், விமல், ஓவியா, சரண்யா போன்றவர்களின் இயல்பான நடிப்பு.

ஆனால் இதற்கெல்லாம் மாறாக, உண்மையான இந்திய கிராமத்தை உலகத்துக்குக் காட்டியிருக்கும் ஒரு இந்தி சினிமா வந்திருக்கிறது.  அது பற்றிப் பேசுவதற்கு முன், மும்பையில் பெரிதும் எதிர்பார்க்கப்பட்டு எல்லோரையும் ஏமாற்றத்தில் ஆழ்த்திய ’ஆய்ஷா’வைப் பற்றி சில வார்த்தைகள்.

ஜேன் ஆஸ்டன் (1775-1817) எழுதிய ’எம்மா’ என்ற நாவலைத் தழுவி எடுக்கப் பட்டிருக்கும் படம் ஆய்ஷா. தில்லி-6 மூலம் மிகுந்த எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்தியிருந்த சோனம் கபூர் (அனில் கபூரின் மகள்) இதிலும் அமர்க்களமாக நடித்திருக்கிறார்.  ஆனால் வலுவான திரைக்கதை இல்லாததால் படம் சலிப்பூட்டுவதாக இருந்தது. அபய் தியோலுக்கும் ’வம்சம்’ அருள்நிதிக்கும் நடிப்பில் நிரம்ப ஒற்றுமை இருக்கிறது.  எல்லா காட்சிகளிலும் இரண்டு பேரும் முகத்தை ஒரே மாதிரி – ஜென் குருவைப் போல் – உணர்ச்சியற்று வைத்திருக்கிறார்கள். ஒருவேளை நடிப்பில் இதுதான் நவீன மோஸ்தரோ என்னவோ?

ஆனால் ஆய்ஷாவின் சராசரித் தன்மைக்குக் காரணம், அதன் மூலக்கதையான எம்மா தான். ஏனென்றால், எம்மாவே ஒரு சராசரி நாவல். உலக இலக்கியத்தில் மர்க்கி தெ ஸாத் (1740-1814), விக்டர் ஹ்யூகோ (1802 – 1885), குஸ்தாவ் ஃப்ளெபர் (1821-1880) எமிலி ஸோலா (1840-1902), தாமஸ் ஹார்டி (1840–1928), அஸ்தூரியாஸ் (1899-1974) போன்ற மகத்தான பெயர்களோடு ஒப்பிட்டால் ஜேன் ஆஸ்டின் ஒரு சராசரி.  இப்போது ஆங்கிலத்தில் எழுதும் பெரும்பாலான இந்திய எழுத்தாளர்களைப் போன்ற எழுத்து ஜேன் ஆஸ்டனுடையது. சர்வதேச இலக்கியத்தோடு ஒப்பிடும்போது ஆங்கில இலக்கியமே சராசரிதான்.  ஒரே விதிவிலக்கு, ஷேக்ஸ்பியர்.

ஆய்ஷாவில் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டிய ஒரு விஷயம், அதன் அமித் திரிவேதியின் இசை. தேவ்.டியிலேயே இவரது இசையைப் பற்றி விரிவாக எழுதியிருக்கிறேன்.  தேவ்.டியில் இவர் எட்டியிருக்கும் உயரத்தை இவராலேயே இனி பிடிக்க முடியுமா என்று வியந்தேன். ஆனால் ஆய்ஷாவில் அவர் தேவ்.டியையும் தாண்டியிருக்கிறார். ஆய்ஷா என்ற ஒரே பாடலில் மும்பை சினிமா உலகம் மொத்தமும் சொக்கிப் போய் கிடக்கிறது.

பத்திரிகையாளராக இருந்து சினிமாவுக்கு வந்திருக்கும் அனுஷா ரிஸ்வியின் இயக்கத்தில் வெளிவந்து ஒரே வாரத்தில் சர்வதேச அளவில் அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்தியிருக்கும் படம் பீப்லி (லைவ்). விமர்சகர்கள் இந்தப் படத்தை பதேர் பாஞ்சாலியுடன் ஒப்பிடுகிறார்கள்.  ஆனால் பதேர் பாஞ்சாலியில் இருந்த gloominess இதில் இல்லை என்பது இந்தப் படத்தின் விசேஷம். இந்திய கிராமங்களின் வறுமையைப் பற்றிய படமாக இருந்தாலும் படம் முழுவதும் இழையோடும் நகைச்சுவையும், பகடியும் இதை ஒரு சுவாரசியமான கலை அனுபவமாக மாற்றுகிறது. அமிதாப் பச்சன் உட்பட இந்திப் பார்வையாளர்கள் அனைவரும் ’இப்படி ஒரு படத்தைப் பார்த்ததே இல்லை’ என்று வியக்கிறார்கள்.

எனக்குத் தெரிந்து இப்படி ஒரு முழுமையான ’ப்ளாக் காமெடி’யை இந்தி சினிமாவில் இதுவரை பார்த்ததில்லை.  கேதான் மேத்தாவின் பாவ்னி பவாய் (1980), மிர்ச் மசாலா (1985) என்ற இரண்டு படங்களை மட்டுமே ஓரளவுக்கு ’பீப்லி (லைவ்)’ -இன் பக்கத்தில் வரக் கூடியவையாகச் சொல்லலாம்.  இரண்டுமே நஸ்ருத்தீன் ஷா நடித்தவை.

அரசியல்வாதிகள், அதிகாரிகள், ஊடகங்கள் (குறிப்பாக, தொலைக்காட்சி சேனல்கள்) என்ற மூன்று மட்டத்திலும் நிலவும் ஊழலை மிகக் கடுமையாகவும், கிண்டலுடனும் விமர்சித்திருக்கிறார் இயக்குனர் அனுஷா ரிஸ்வி.  பொதுவாக ஊடகங்களின் ஊழலைப் பற்றி விமர்சித்தால் ப்ளாக் லிஸ்ட் செய்யப்படுவோம் என்ற அச்சத்திலேயே யாரும் விமர்சிப்பதில்லை. பீப்லி (லைவ்) இந்த மூன்று மட்டத்திலும் நிலவும் ஊழலை மிகக் கடுமையாக விமர்சிக்கிறது.

’முக்கியப் பிரதேசம்’ என்ற மாநிலத்தில் பீப்லி ஒரு சிறிய கிராமம்.  நத்தா, புதியா என்ற இரண்டு சகோதரர்கள். நத்தாவுக்கு மனைவியும், மூன்று குழந்தைகளும், படுத்த படுக்கையான அம்மாவும் இருக்கிறார்கள். மூத்தவன் புதியா கொஞ்சம் புத்திசாலி. ஆனால் கஞ்சா கேஸ் என்பதால் திருமணம் செய்து கொள்ளவில்லை. விவசாயத்திற்காக வாங்கிய வங்கிக் கடனைத் திருப்ப முடியாததால் அவர்களின் நிலம் பறி போக இருக்கிறது. அந்த நிலையில் ஆளுங்கட்சி அரசியல்வாதியாக இருக்கும் உள்ளூர் தாதாவிடம் சென்று இருவரும் உதவி கேட்கிறார்கள். அதற்கு அவன் ”விவசாயிகள் தற்கொலை செய்து கொண்டால் அரசாங்கம் ஒரு லட்சம் ரூபாய் உதவித் தொகை தருகிறது; அது பற்றி யோசியுங்கள்; உங்கள் குடும்பமாவது பிழைத்துப் போகும்” என்று கிண்டல் செய்து அவர்களை விரட்டி விடுகிறான்.

யார் தற்கொலை செய்து கொள்ளலாம் என்பது பற்றி இருவரும் கலந்து ஆலோசிக்கிறார்கள். இந்த உரையாடல் படத்தின் மிக முக்கியமான பகடிகளில் ஒன்று.

புதியா: நானே தற்கொலை பண்ணிக் கொள்கிறேன்.

நத்தா: வேண்டாம், வேண்டாம்.  நானே பண்ணிக்கிறேன்.

புதியா: அட வேணாம்ப்பா.  நீ புள்ளக்குட்டிக்காரன்.  உன்னால் எப்படித் தற்கொலை செய்து கொள்ள முடியும்?  நானே பண்ணிக்கிறேன்.

நத்தா: ஆங், ஏன் என்னால் முடியாது.  நான்தான் பண்ணிக்குவேன்.

புதியா: அப்படியா, பக்கா?

பிறகு சாராயக் கடையில் அமர்ந்து இருவரும் இது பற்றி மற்றவர்களிடம் பேசிக் கொண்டிருப்பதைத் தற்செயலாகக் கேட்கிறான் இந்திப் பத்திரிகையாளனான ராகேஷ்.  மறுதினமே ’ஏற்கனவே சொல்லப்பட்ட மரணம்’ என்ற தலைப்பில் நத்தாவின் கதை புகைப்படத்துடன் வெளியாகிறது. எப்போதுமே செய்திப் பஞ்சத்தில் இருக்கும் ஊடகங்களுக்கு இந்த விஷயம் பெரும் தீனியாக அமைகிறது.  தில்லி ஊடகங்களில் இச்செய்தி பிரதான இடத்தைப் பிடிக்கிறது.

அத்தனை தொலைக்காட்சி சேனல்களும் தங்கள் குழுவை பீப்லி கிராமத்துக்கு அனுப்புகின்றன. ஒரு பெரிய சேனல் படையே பீப்லி கிராமத்துக்குத் திரண்டு வருகிறது.  பீப்லி கிராமமே ஒரு பெரிய மேளா நடப்பது போல் ஆகி விடுகிறது. பாப் கார்ன், பலூன், கோக் விற்பனை, குடை ராட்டினம் என்று அமர்க்களப்படுகிறது.

நத்தாவின் தற்கொலையை எந்த சேனல் மக்களுக்கு முன்னதாகத் தெரிவிக்கிறதோ அந்த சேனலே டி.ஆர்.பி. தர வரிசையில் முன்னணி இடத்தைப் பிடிக்கும். அதை வைத்துத்தான் விளம்பரங்கள் கொடுக்கப் படுகின்றன. ’நத்தா தற்கொலை செய்து கொள்வாரா, மாட்டாரா?’ என்பது பற்றி சேனல்களில் அனல் பறக்கும் விவாதங்கள் இடம் பெறுகின்றன.  நிருபர்கள் ‘லைவ்’ ஆக பீப்லியின் நிகழ்வுகளை தெரிவித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். முடிந்தால் நத்தாவின் தற்கொலையையே ’லைவ்’ ஆகக் காட்டினால் அவரே சிறந்த நிருபர்; அப்படிக் காட்டும் சேனலே முன்னணி சேனல். ஒவ்வொரு நிருபரிடமும் அந்தத் தீவிரம் தெரிகிறது. எனவே, நத்தா மலம் கழிக்கப் போகும்போது கூட அவர்கள் அவனைத் துரத்துகிறார்கள்.. செய்திகளைத் திரட்டுவதில் தீவிர ஆர்வம் கொண்ட குமார் தீபக் என்ற இந்தி சேனல்காரன் ஒரு தற்காலிகமான டவரை அமைத்து அதன் மேல் ஏறி நத்தா மலம் கழிக்கும் இடத்தைத் தேடுகிறான்.

ஒருநாள் நத்தா மலம் கழிக்கச் செல்லும் போது போலீஸ் மற்றும் சேனல் நிருபர்களின் துரத்தலையும் மீறித் தப்பி விடுகிறான் நத்தா.  அப்போது நத்தா மலம் கழித்திருக்கும் இடத்தை வைத்து அவனுடைய ‘உளவியலை’ டி.வி. பார்வையாளர்களுக்கு விளக்க முயற்சிக்கிறான் குமார் தீபக்.  அதுவும் ஒரு ’வித்தியாசமான’ அணுகுமுறை அல்லவா? அதனால் கூட டி.ஆர்.பி. ரேட்டிங் அதிகரிப்பதற்கு வழி இருக்கிறது அல்லவா?

அதைத் தொடர்ந்து, ’பீப்லி மாதா என்ன சொல்கிறாள்?’ என்று ஒரு ’லைவ்’ நிகழ்ச்சியைக் காண்பிக்கிறான் குமார்.  இரண்டு கிராமத்துப் பெண்கள் சிவப்புப் புடவை அணிந்து தலையை அவிழ்த்துப் போட்டுக் கொண்டு சாமியாடுகிறார்கள்.  ’நத்தா தற்கொலை செய்து கொள்வானா இல்லையா?’  ’செய்து கொள்வான், செய்து கொள்வான்’ என்று சொல்கிறது சாமி.

நத்தாவின் பால்ய கால சிநேகிதனிடம் பேட்டி எடுக்கிறார்கள்.  நத்தா காணாமல் போனதற்கான காரணங்கள் சேனல்களில் ஆராயப்படுகின்றன.  ’நத்தா காணாமல் போனதற்கு யார் காரணமாக இருக்க முடியும்?’ என்று பார்வையாளர்களிடையே கருத்துக் கணிப்பு  நடத்தப்படுகிறது.

ஒரு கருத்துக் கணிப்பு “முஸ்லீம் தீவிரவாதிகள் கடத்தியிருக்கலாம்” என்று சொல்கிறது.

ஊடகங்களுக்கும் ஆட்சியாளர்களுக்குமான கள்ள உறவையும் முகத்தில் அடித்தாற்போல் காண்பிக்கிறார் இயக்குனர். ஆங்கில சேனலை சேர்ந்த நந்திதா விவசாயத் துறை மந்திரியான நஸ்ருத்தீன் ஷாவை நத்தாவின் தற்கொலை விஷயமாகப் பேட்டி காண்கிறாள். பேட்டிக்கு முன் வெகுநாள் பழகிய நண்பர்களைப் போல் பேசிக் கொள்ளும் அவர்கள் பேட்டியின் போது வேறு தொனியில் ஏதோ முதல்முதலாக சந்தித்துக் கொள்வது போல் பேசுகிறார்கள்; அதைப் போலவே குமார் தீபக் ’முக்கியப் பிரதேச’த்தின் முதல் மந்திரியிடம் அவருடைய கட்சித் தொண்டனைப் போல் பேசிக் கொண்டிருந்து விட்டு, கேமராவுக்கு முன்னால் முதல் மந்திரியை முதல்முதலாகப் பார்ப்பவனைப் போல் பேசுகிறான்.  இதுவரை இந்திய சினிமாவில் ஊடகங்களைப் பற்றிய இவ்வளவு காட்டமான விமர்சனம் வந்ததில்லை.  இந்தியாவைக் கொள்ளையடிப்பதிலும், விதேசி கம்பெனிகளுக்கு தரகு வேலை பார்ப்பதிலும் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருக்கும் ஆட்சியாளர்களோடு ஊடகங்களும் ஆதரவாக இருந்து கூட்டுச்சதி செய்கின்றன என்பதுதான் ’பீப்லி (லைவ்)’ -இன் உபகதை.

இந்திப் பத்திரிகையாளனான ராகேஷ் நந்திதாவின் சேனலில் சேர்வதற்கு விருப்பப்படுகிறான்.  நத்தாவைப் பற்றி முதலில் செய்தி தந்தவன் என்ற முறையில் அவன் மீது ஆர்வம் காட்டுகிறாள் நந்திதா.  ஆனால் பீப்லி கிராமத்தில் வேறொரு விவசாயி தண்ணீருக்காக ஒற்றை ஆளாக கிணறு தோண்டித் தோண்டி செத்துப் போகிறான். ”இந்த விவசாயியின் மரணம் செய்தி இல்லையா?” என்று நந்திதாவிடம் ஆக்ரோஷமாகக் கேட்கிறான் ராகேஷ்.  “இல்லை. நத்தாதான் நமக்கான செய்தி. அந்த ஊர் பெயர் தெரியாத இன்னொரு விவசாயியைப் பற்றி செய்தி சேகரிக்க நாம் இங்கே வரவில்லை.  இப்படியெல்லாம் முக்கியமில்லாத செய்திகளில் கவனம் செலுத்துவதாக இருந்தால் நீ தவறான உத்தியோகத்தைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறாய் என்று அர்த்தம்” என்கிறாள் நந்திதா.

கதை பீப்லி கிராமத்தில் மட்டும் நடக்கவில்லை.  நகரமும் கிராமுமாக மாறி மாறிச் செல்கிறது.  விவசாயத் துறை மந்திரியின் செயலாளர் சென் குப்தாவிடம் நத்தாவின் பிரச்சினை பற்றிக் கேட்கப் படுகிறது.  இது தற்கொலை குறித்த விஷயமாக இருப்பதால் இதை உயர்நீதி மன்ற நீதிபதிதான் விசாரிக்க வேண்டும் என்று சொல்லி விடுகிறார் அவர்.  நிருபர்கள் சென் குப்தாவிடம் இது பற்றிக் கேட்கும் போதெல்லாம் ”உயர்நீதி மன்ற உத்தரவுக்காகக் காத்திருக்கிறோம்” என்று திரும்பத் திரும்பச் சொல்கிறார்.  படம் முழுவதும் இந்த பதில் சொல்லப்படும் போதெல்லாம் ஒரு மிகப் பெரிய அபத்த நாடகத்தின் அங்கத்தினர்களாக இருக்கும் பார்வையாளர்களின் சிரிப்பில் அரங்கம் அதிர்கிறது.

இந்தப் பிரச்சினை விவசாயத் துறை மந்திரியிடம் (நஸ்ருத்தீன் ஷா) வரும் போது அவர் ஒரு யோசனை சொல்கிறார்.  ’நத்தா கார்டு’ என்று ஒரு திட்டத்தை அறிமுகம் செய்வோம். அதன்படி ஏழை விவசாயிகளுக்கு இலவசக் கடன் வழங்கப்படும். ஆனால் அதற்கெல்லாம் மத்திய அரசிடம் நிதி இருக்காதே? ”நிதியைப் பற்றி மாநில அரசல்லவா கவலைப்பட வேண்டும்? திட்டத்தை மட்டும் நாம் போடுவோம்.  அதை நிறைவேற்றுவது மாநில அரசின் பொறுப்பு.  நிறைவேற்றினாலும் மாநில அரசுக்குப் பிரச்சினை.  (அரசே திவாலாகி விடும்).  நிறைவேற்றா விட்டாலும் பிரச்சினை.  மத்திய அரசின் மக்கள் நலத் திட்டத்தை நிறைவேற்றாத மாநிலக் கட்சி தேர்தலில் தோற்று விடும்” என்கிறார் மாநிலக் கட்சிக்கு எதிரான தேசியக் கட்சியைச் சேர்ந்த மத்திய விவசாயத் துறை மந்திரி.

இதற்கிடையில் அந்தத் தொகுதியில் தேர்தலும் வர இருப்பதால் நத்தாவின் தற்கொலைச் செய்தி மிகுந்த சூடு பிடிக்கிறது.  இந்தப் பிரச்சினையின் காரணமாகவே ஆளும் மாநிலக் கட்சி தோற்று விடுமோ என்ற பதற்றம் ஏற்படுகிறது.  மத்தியில் ஆட்சியில் இருக்கும் தேசியக் கட்சிக்கும் மாநிலக் கட்சிக்கும் நத்தாவை முன்வைத்து பெரும் போட்டி ஏற்படுகிறது.  நத்தா தற்கொலை செய்து கொண்டால் மாநிலக் கட்சி தோற்று விடும்.  அதனால் நத்தாவின் குடும்பத்துக்கு லால்பகதூர் திட்டத்தின் கீழ் ஒரு தண்ணீர் பம்ப் கொடுக்கிறார் முதலமைச்சர். ஆனால் அந்த பம்ப் கிராமத்துச் சிறுவர்களுக்கு விளையாட்டுப் பொருளாக மட்டுமே பயன்படுகிறது.  உள்ளூர் அரசியல்வாதி ஒருவன் நத்தா குடும்பத்துக்கு ஒரு கலர் டிவியை வாங்கிக் கொடுத்து தன் கட்சிக்கு ஓட்டு சேகரிக்கலாம் என்று திட்டமிடுகிறான்.  இப்படி ஒவ்வொரு காட்சியிலும் அரசுத் திட்டங்களைப் பற்றிய கிண்டல் எக்காளமிடுகிறது. இந்த நேரத்தில் முதல் மந்திரிக்கும் லோக்கல் தாதாவுக்கும் ஏற்பட்ட மனஸ்தாபத்தில் தாதா புதியாவை மிரட்டுகிறான்: ”இன்னும் இரண்டு நாளில் நத்தா சாகவில்லையானால் நீ செத்து விடுவாய்.”

கடைசியில் நத்தாவைத் தனியாக விட்டால் தற்கொலை செய்து கொள்வான்; அதனால் தன் கட்சி தோற்று விடும் என்று அஞ்சும் முதல்மந்திரி போலீஸை விட்டு நத்தாவைக் கடத்திக் கொண்டு வந்து ஒரு கிடங்கில் போட்டு அடைத்து விடுகிறார்.  ஆனால் இதைக் கண்டு பிடித்து விடும் ராகேஷ் அங்கே வரும்போது கிடங்கு தீப்பற்றி விடுகிறது. தீயில் ஒரு பிணம் கிடைக்கிறது. அதுதான் நத்தா என்று முடிவு செய்யப்படுகிறது.  ஆனால் தீயில் இறந்தது ராகேஷ் என்பது பார்வையாளர்களுக்கு சூசகமாக உணர்த்தப்படுகிறது. நத்தா பிரச்சினை முடிந்து சேனல்காரர்கள் பீப்லியை விட்டுக் கிளம்பும்போது ”எங்கே ராகேஷ், கொஞ்ச நாட்களாக ஆளையே காணோம்?” என்கிறாள் நந்திதா.

நத்தா தற்கொலை செய்து கொள்ளாமல் தீ விபத்தில் இறந்ததால் நஷ்ட ஈடு ஒரு லட்ச ரூபாய் நத்தா குடும்பத்துக்குக் கிடைப்பதில்லை.  இறுதிக் காட்சியில் ஒரு நகரத்தில் கட்டிட வேலை நடந்து கொண்டிருக்கிறது.  கட்டிடத் தொழிலாளிகளின் இடையே மிகுந்த சோர்வுடன் அமர்ந்திருக்கிறான் நத்தா.

பீப்லி (லைவ்)-இன் மற்றொரு சிறப்பு அம்சம், இதில் பங்கேற்றிருக்கும் அத்தனை நடிகர்களின் அசாதாரணமான நடிப்பு. அதிலும் குறிப்பாக ஓம்கார் தாஸ் மணிக்புரி (நத்தா), ரகுபீர் யாதவ் (புதியா), படுக்கையிலேயே கிடக்கும் அம்மா (ஃபரூக் ஜாஃபர்), ஷாலினி வத்ஸா (நத்தாவின் மனைவி) ஆகியோரின் நடிப்பு இந்தி சினிமாவுக்குப் புதிது.  நத்தாவை சேனல்காரர்கள் ஒரு சர்க்கஸ் விலங்கைப் போல் பாவித்து படமெடுக்கிறார்கள். அதற்குத் தோதாக நத்தாவின் ஒவ்வொரு அசைவும் சர்க்கஸ் பிராணியைப் போலவே இருக்கிறது. படத்தின் முக்கியமான பாத்திரங்கள் அனைவரும் இந்தி நாடகாசிரியர் ஹபீப் தன்வீரின் ’நயா தியேட்டர்’ என்ற நாடகக் குழுவைச் சேர்ந்தவர்கள். மற்றவர்கள் இந்தப் படம் எடுக்கப்பட்ட பத்வாய் (மத்தியப் பிரதேசம்) என்ற கிராமத்தைச் சேர்ந்த மக்கள். தமிழ் சினிமாவில் நாடக நடிகர்களின் பங்கேற்பை நினைத்தால் அது கண்ணீரை வரவழைக்கும் சோகக் கதை.  நிஜ நாடக இயக்கத்தைச் சேர்ந்த மு. ராமசாமி ’களவாணி’யில் பெரியப்பா வேடத்தில் வருகிறார். பரிதாபமாக இருந்தது. இதை கோடம்பாக்கத்தில் உள்ள எந்தத் துணை நடிகரும் செய்து விட முடியும்.  அதேபோல் கூத்துப் பட்டறை நடிகர்களை தமிழ் சினிமா எந்த அளவுக்குப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறது என்பதைப் பற்றித் தனியாக எழுத வேண்டியதில்லை.  பாவம், பசுபதி படும் பாடே போதும்.

ஷங்கர் ராமனின் ஒளிப்பதிவும் சர்வதேசத் தரம் வாய்ந்ததாக உள்ளது. அநேகமாக பீப்லி (லைவ்) ஆஸ்கரில் சிறந்த வெளிநாட்டுப் படமாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படலாம்.

இதன் தயாரிப்பாளர் ஆமிர் கான். லகானிலிருந்து தாரே ஸமீன் பர், மூன்று முட்டாள்கள், பீப்லி (லைவ்) வரையிலான ஆமிரின் பயணம் இதுவரை வேறு எந்த இந்திய சினிமா நடிகரும் செய்திராத சாதனை. இந்திய அரசுக்கு எதிரான இவ்வளவு கடுமையான அரசியல் சினிமாவை எடுக்க தமிழில் ஒரு நடிகருக்காவது தைரியமும் துணிச்சலும் வருமா என்று யோசித்துப் பார்க்கிறேன். அது மட்டுமல்ல; படத்தின் எந்த இடத்திலும் ஆமிர் கான் என்ற தயாரிப்பாளரும், நடிகரும் எட்டிப் பார்க்கவே இல்லை.  முதலில் ஓம்கார் தாஸ் மணிக்புரி நடித்திருக்கும் நத்தா பாத்திரத்தில் ஆமிர் கான் தான் நடிப்பதாக இருந்திருக்கிறது. ஆனால் ’ஆடிஷன்’ தேர்வின் போது ஆமிரை விட ஓம்கார் தாஸ் சிறப்பாகச் செய்ததாக ஆமிர் கான் நினத்ததால் ஓம்கார் தாஸையே அந்தப் பாத்திரத்தைச் செய்யும்படி சொல்லியிருக்கிறார்.  ’சினிமா முக்கியமல்ல; நாம்தான் முக்கியம்’ என்று நினைக்கும் தன்முனைப்பு நடிகர்களால் நிரம்பியுள்ள தமிழ் சினிமா ஏன் இவ்வளவு கீழான நிலையில் இருக்கிறது என்பதை இந்த ஒரே சம்பவத்தை வைத்துப் புரிந்து கொள்ளலாம்.

தமிழ்நாட்டின் மிகப் பெரிய ஆபாசமான 150 கோடி பட்ஜெட் சினிமாக்காரர்கள் யோசிக்க வேண்டிய மற்றொரு விஷயமும் இருக்கிறது.  வெறும் 10 கோடி ரூபாயில் தயாரிக்கப்பட்டுள்ள ‘பீப்லி (லைவ்)’, அது வெளிவந்த முதல் வாரத்திலேயே 21 கோடி ரூபாயை வசூலித்திருக்கிறது.  மிகவும் எதிர்பார்க்கப்பட்ட  பாபி தியோலின் ’ஹெல்ப்’புக்கு வசூலே இல்லை.  இதனால் மசாலா படங்கள் மட்டும்தான் வசூல் ரீதியாக வெற்றி அடையும் என்ற மிகப் பெரிய கட்டுக்கதை பொய்யாகி இருக்கிறது.  மேலும், மசாலா படங்கள்தான் சுவாரசியமாக இருக்கும்; சீரியஸான கதைக் களனைக் கொண்ட படங்கள் சுவாரசியமாக இருக்காது என்ற கட்டுக்கதையும் இந்தப் படத்தினால் உடைந்திருக்கிறது.  மூன்றாவது கட்டுக்கதை, பெரிய நடிகர்கள் பற்றியது.  பீப்லி (லைவ்)-இல் நஸ்ருத்தீன் ஷா மற்றும் ரகுபீர் யாதவைத் தவிர மற்றவர்கள் அனைவரும் சினிமாவுக்குப் புதிய முகங்கள்.

செயற்கைக் கோள், ராக்கெட் போன்ற சாதனங்களைத் தயாரிக்கும் அப்துல் கலாம், மயில்சாமி அண்ணாசாமி போன்றவர்களும், மன்மோகன் சிங்குகளும் இந்தியா வல்லரசாகி விட்டது என்று தொடர்ந்து சொல்லிக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். ஆனால் இந்திய கிராமங்கள் அவை இருந்த தடமே இல்லாமல் அழித்தொழிக்கப்பட்டு வருகின்றன.  விவசாயிகள் தற்கொலை செய்து கொள்கிறார்கள்.  கிராமங்களில் வாழவே முடியவில்லை.  சாலைகள் இல்லை; பள்ளிக்கூடம் இல்லை; மருத்துவமனைகள் இல்லை.  தண்ணீர் இல்லை; வாழ்வாதாரங்கள் இல்லை.  ஒரு ஏக்கர் நிலம் வைத்திருக்கும் விவசாயி கூட தற்கொலை செய்து கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. உத்தரப் பிரதேசத்தில் உயிர் தரித்திருக்கும் விவசாயிகளுக்கும் போலீஸுக்கும் மோதல்.    சட்டீஸ்கர் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டியதில்லை. ஆதிவாசிகளின் நிலங்களை பன்னாட்டு வியாபார நிறுவனங்களுக்கு விற்று விட்டார்கள் தில்லி அரசியல்வாதிகள்.

சுதந்திர தினம் என்பது வெறும் கொடியேற்றும் சடங்காகி விட்டது.  சட்டைப் பாக்கெட்டில் கொடிச் சின்னத்தை குண்டூசியால் குத்திக் கொள்வதும் அரசியல்வாதிகளின் சுதந்திர தின உரைகளும்தான் சுதந்திர தினத்தின் அடையாளங்களாக மிஞ்சியிருக்கின்றன. காஷ்மீர் முதல்வர் அப்துல்லா கொடியேற்றும் போது பணிநீக்கம் செய்யப்பட்ட போலீஸ்காரர் ஒருவர் சப்பாத்தை எடுத்து வீசியிருக்கிறார்.  சட்டீஸ்கரில் போலீஸ்காரர்கள் கொத்துக் கொத்தாக மாவோயிஸ்டுகளால் கொல்லப்படுகிறார்கள்.  ஒரு பக்கம், அரசாங்கத்தின் சேமிப்புக் கிடங்குகளில் கோதுமையும் அரிசியும் விநியோகிக்கப்படாமல் கெட்டுப் போய்க் கிடக்கின்றன. இதெல்லாம்தான் இந்தியாவின் சமகால வரலாற்றின் மறுபக்கம்.  இந்த மறுபக்கத்தின் மீது ஆமிர் கான் கவனம் செலுத்தியிருக்கிறார்.  இந்த வகையில் இந்த ஆண்டின் சுதந்திர தினத்தில் வெளியாகியிருக்கும் ’பீப்லி (லைவ்)’ அரசியல்வாதி, அதிகார வர்க்கம், ஊடகம் என்ற மூன்றின் மீதும் வைக்கப்பட்டிருக்கும் மிகக் கடுமையான விமர்சனம்.

மிக மோசமான ஒரு வறுமைச் சூழலை இத்தனை பகடியுடன் எடுக்க முடியுமா என்று யோசித்தால் சார்லி சாப்ளினின் மௌனப் படங்கள் ஞாபகத்துக்கு வருகின்றன. ஆனாலும் இந்தப் படத்தை வேறு எந்தப் படத்தோடும் ஒப்பிட முடியாதபடி இருப்பதே இதை ஒரு மறக்க முடியாத கலாஅனுபவமாக ஆக்கி விடுகிறது.  ஓம்கார் நாத்துக்கு வசனம் மிகவும் குறைவு.  ஒரு இடத்தில் நத்தாவின் ஆடு கூட அவனைத் தூங்க விடாமல் தொந்தரவு செய்கிறது.  அவனுடைய மகனும் “நீ எப்போது தற்கொலை செய்து கொள்வாய்?” என்று கேட்கிறான்.  அப்பா தற்கொலை செய்து கொண்டால் கிடைக்கும் பணத்தில் படித்து போலீஸ்காரன் ஆகலாம் என்று நினைக்கிறான் சிறுவன்.

மத்தியப் பிரதேசத்துக்கும், உத்தரப் பிரதேசத்துக்கும் நடுவில் உள்ள Bundelkhand மாவட்டத்தின் வட்டார மொழி மிகுந்த கெட்ட வார்த்தைகளைக் கொண்டது.  அந்த வட்டார மொழியில் எடுக்கப்பட்டிருப்பதால் பீப்லி (லைவ்)-க்கு ஏ சான்றிதழ் அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது. (உ-ம்) நத்தாவும் புதியாவும் லோக்கல் தாதாவிடம் கடன் கேட்கப் போகிறார்கள்.  வழிநடையாகச் செல்லும் போது நத்தா ஜாலியாகப் பாடிக் கொண்டே போகிறான்.  அப்போது புதியா அவனிடம் “இங்கே குண்டி கிழியுது; உனக்கு பாட்டு கேக்குதா?” என்று அதட்டும் காட்சி.

இந்தப் படத்தின் இசை பற்றித் தனிக் கட்டுரையே எழுதலாம்.  நகீன் தன்வீர், ராம் சம்பத் என்ற இருவரும், இண்டியன் ஓஷன் என்ற ராக் குழுவும் சேர்ந்து பீப்லி (லைவ்)-க்கு இசை அமைத்திருக்கிறார்கள். தமிழ் சினிமாவில் நாட்டுப்புற இசை பற்றி ஏராளமாக பேசப்பட்டது.  ஆனால் உண்மையான தமிழ் நாட்டுப்புற இசை தமிழ் சினிமாவில் பிரதிபலிக்கவில்லை என்பது என் கருத்து.  நாட்டுப்புற இசையிலிருந்து சிறிது சிறிதாகப் பிய்த்து எடுத்து அதை பாரதிராஜாவின் ’ரொமாண்டிக்’ கிராமத்துக்கு ஏற்றாற்போல் ஜிகினா வேலை செய்து கிளுகிளுப்பாக்கினார்கள்.   பீப்லி (லைவ்)-இல் இப்படி நடக்கவில்லை. இந்தியாவின் உண்மையான நாட்டுப்புற இசையை இதில் கேட்க முடிகிறது. இந்தி புரியாவிட்டாலும் பரவாயில்லை, பீப்லி (லைவ்)-இல் ரகுபீர் யாதவ் (புதியா) பாடியுள்ள ’மஹங்காய் தயான்’ என்ற பாடலைக் கேட்டுப் பாருங்கள்.  இப்படி ஒரு குரலையும், பாடலையும் நம்முடைய கிராமங்களில் கேட்டிருக்கிறோம்; ஆனால் தமிழ் சினிமாவில் கேட்டதில்லை. பருத்தி வீரன் மட்டுமே விதி விலக்கு.  அதேபோல் தேஷ் மேரா, ஜிந்தகி ஸே டர்த்தே ஹோ என்ற இண்டியன் ஓஷனின் இரண்டு பாடல்கள், நகீன் தன்வீர் பாடிய ’சோலா மாட்டி கே ராம்’, போன்ற பாடல்களும் குறிப்பிடத் தக்கவை. இந்தக் குரல்களையும், இந்த இசையையும் இதுவரை இந்தி சினிமா பார்த்ததில்லை. அந்த வகையில் ’பீப்லி (லைவ்)’-இன் இசை இந்தி சினிமாவில் நடந்திருக்கும் புரட்சி என்று சொல்லலாம்.

http://www.gomolo.in/gallery/photos/photo.aspx?aid=179408&pid=2365373 (புகைப்படங்கள்)

http://movies.sulekha.com/hindi/peepli-live/default.htm (முக்கியமான புகைப்படங்கள்)

நன்றி: கலா கௌமுதி, உயிர்மை

விஜய் டி.வி.யில் கமல்ஹாசனை ஆஹா ஓஹோ என்று வானளாவப் பாராட்டினார் மனுஷ்ய புத்திரன்.  இப்போது இந்தக் கட்டுரைக்கு அவர் என்ன பதில் சொல்வார்?

http://www.karundhel.com/2010/09/blog-post.html

”அட போய்யா, நீ கூடத் தான் நித்யானந்தரைப் பற்றி வானளாவப் புகழ்ந்தாய்?” என்று என்னைப் பார்த்து  கேட்பாரா?  அப்படிக் கேட்பதாக இருந்தால் நாம் நித்தியையும் கமலையும் ஒன்றாகச் சேர்த்து விடலாம்.

Aren’t any new books of you getting published this year before the book exhibition. I was wondering because its only 2 more months to book fair . பழசெல்லாம் படிச்சு முடிச்சிட்டியான்னு கேக்காதீங்க , its all the more reason to meet you .

மனுஷ்ய புத்திரன் கிட்டே சொல்லுங்க,  எங்க தல சாருவோட புது புத்தகங்கள் ஏதும் வெளியிடலைன்னா ரொம்ப கலீஜ் ஆயிடும்ன்னு. ……………………………………………(censored).  {!--more-->}]]> Charu ,

Aren’t any new books of you getting published this year before the book exhibition. I was wondering because its only 2 more months to book fair . பழசெல்லாம் படிச்சு முடிச்சிட்டியான்னு கேக்காதீங்க , its all the more reason to meet you .

மனுஷ்ய புத்திரன் கிட்டே சொல்லுங்க,  எங்க தல சாருவோட புது புத்தகங்கள் ஏதும் வெளியிடலைன்னா ரொம்ப கலீஜ் ஆயிடும்ன்னு. ……………………………………………(censored).  ரசிகர்கள் தீக்குளிக்கவும் தயங்க மாட்டங்கன்னு எச்சரிக்கை பண்ணிடுங்க .

சாய்ரா பானு,

புது தில்லி-48.

டியர் சாய்ரா,

மனுஷ்ய புத்திரன் என்னிடம் பொறுப்பை ஒப்படைத்து இரண்டு மாதம் ஆகிறது.  கட்டுரைகளைத் தொகுத்துத் தரச் சொன்னார்.  இன்னமும் செய்யவில்லை.  நீங்கள் வேண்டுமானால் இதுவரை நம் இணைய தளத்தில் வந்துள்ள கட்டுரைகளைத் தொகுத்து எனக்கு அனுப்பி வையுங்கள்.  சப்ஜெக்ட் வாரியாகப் பிரித்து அவரிடம் கொடுத்து விடுகிறேன்.

அப்புறம், இது என்ன, அஜீத் விஜய் ரசிகர் கூட்டம் மாதிரி தீக்குளிப்பு அது இது என்று? எஸ்.ரா.வின் ஐந்து புத்தகங்கள் வெளிவந்து விட்டதால் இந்தக் கடிதமா?  விரைவில் எஸ்.ரா.வைத் தாண்டி விடலாம் (எண்ணிக்கையில்!), கவலைப் படாதீர்கள்.

3.9.2010.

10.36 a.m.

I was reading about the Jean Genet & Nabakov on wikkipedia. It was mentioned that pablo picasso had to write to the french president to keep jean off from the prison. he was a petty thief and he has commited lots of, lets just say petty crimes too..  if it was {!--more-->}]]> Dear Charu,

I was reading about the Jean Genet & Nabakov on wikkipedia. It was mentioned that pablo picasso had to write to the french president to keep jean off from the prison. he was a petty thief and he has commited lots of, lets just say petty crimes too..  if it was one of my friend I would have told him to get lost.. somebody unknown, then I would have walked in the opposite direction.. but why is it different when it is a person who can write beautifully about all those things he did.. what makes us to admire him who writes about getting infactuated and forcing a little girl to become sexually active with him.  (here roman polanski’s case comes to my mind..) I keep trying to make sense of it all but it is very strange.

Why do you writers and poets have so much power over us normal people? There is this poem by buk(I’m not a misogynist), where he tells the young women who writes to him often, to get away from him and not to bore him with their insipid lives..  god! I still wonder what  gives u guys so much power over people (or their emotions) in general, men and women alike!!

-Jennifer, US

PS: I don’t want to tell you what I think of M.P’s poem (since I fall into the category of a ’sthree’ lol!!).. also.. some of us do read all that you give link to, including that post by vani, u know! (but i skipped or just skimmed everything else she wrote.. her style is a little difficult to read)

டியர் ஜெனிஃபர்,

காலையில் எழுந்து யோகா, தியானம் எல்லாம் செய்து விட்டு மெயில் பெட்டியைத் திறந்தால் உங்களுடைய இந்தக் கடிதம்.  நான் கடவுள் படத்தின் முடிவு மனித குலத்துக்கு விரோதமானது என்றாலும், அந்த அகோரியும் கண் பார்வையற்ற பெண்ணும் சந்திக்கும் இடம் முக்கியம்.  குறிப்பாக அகோரியிடமிருந்து அந்தப் பெண்ணுக்குக் கிடைக்கும் பிரம்படி. நான் அவ்வளவு மோசமானவன் அல்ல.  உங்கள் கடிதத்துக்கான பதிலை கூண்டுப் புலி கவிதையிலையே அந்த ’அயோக்கியன்’ சொல்லி விட்டான்.  அதற்கு மேல் சொல்ல எதுவுமில்லை.

இந்த ஜெனே பற்றியெல்லாம் 25 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே எழுதி விட்டேன்.  நீங்களும் என் எழுத்தை இணைய தளத்திலேயே படிப்பவர்.  என் புத்தகங்களைப் படித்தால் உங்கள் சந்தேகங்களுக்கெல்லாம் பதில் கிடைக்கும்.

மேலும், நேற்றைய கடிதத்தை மிகவும் உணர்ச்சிவசப்பட்ட மனநிலையில் எழுதியதால் இரண்டு மூன்று விஷயங்களை மறந்து விட்டேன். முக்கியமாக, தமிழ் எழுத்தாளனான வாழ்வதில் உள்ள சிக்கல்.  திண்டுக்கல் லியோனி என்ற பட்டிமன்றப் பேச்சாளர் இதுவரை அமெரிக்காவுக்கு 60 முறை போய் வந்திருக்கிறார்.  அதுவும் தனியாக அல்ல; ஐந்தாறு பேராகச் சேர்ந்து.  ஒரு ஆண்டுக்கு நான்கு முறையோ ஐந்து முறையோ செல்கிறார்.  இது தமிழ்நாட்டின் அவலங்களில் ஒன்று.  நான் லத்தீன் அமெரிக்க சினிமா, கலாச்சாரம், அரசியல் பற்றி கடந்த 35 ஆண்டுகளாக எழுதி வருகிறேன். கார்ஸியா மார்க்கேஸ் பற்றியும், அலெஹோ கார்பெந்தியர் பற்றியும் ஒப்பிட்டு இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் தினசரில் ஒரு முழுப்பக்க கட்டுரையை ஆங்கிலத்தில் எழுதிய போது என் வயது 25.  இப்போது 56.  ஆனால் இன்னமும் லத்தீன் அமெரிக்க நாடுகளுக்குச் சென்று வருவது பற்றி யோசிக்கக் கூட முடியவில்லை.   இந்த ஜென்மத்தில் போய் வர முடியும் என்ற நம்பிக்கையைக் கூட  இழந்து விட்டேன்.  நான் இப்போது பல பயணக் கட்டுரைகளைப் படித்து வருகிறேன்.  பயணக் கட்டுரை எழுத வேண்டிய நான் படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.  பெண்ணின் சரீர சுகம் என்றால் என்னவென்றே தெரியாமல் 60 வயது வரை வாழ்ந்து முடித்தவனின் கசப்பு தான் என்னுள் கூடியிருக்கிறது.  இப்போதும் பயணம் செய்யாமல் இன்னும் 10 ஆண்டுகள் கழித்து 66 வயதிலா செல்ல முடியும் என்ற கசப்புணர்வு அது.

நண்பர்கள்தான் மன உளைச்சலுக்குக் காரணம், என் எதிர்கள் அல்ல என்று எழுதினேன்.  அமெரிக்காவில் என் நெருங்கிய நண்பர் ஒருவர் இருக்கிறார்.  மூன்று மாதங்களுக்கு ஒருமுறை போன் செய்வார்.

என்ன சாரு, எப்போ இங்கே வர்றதா இருக்கீங்க?

ஏன், இன்னிக்கே கூட வந்துர்லாம்.  ஸ்பான்ஸர்தானே இல்லை?

நானே உங்களை வரவழைச்சுடுவேன் சாரு.  ஆனா அது ரொம்ப சுயநலமா இருக்குமேன்னு பார்க்கிறேன்.

இதில் என்ன சுயநலம்? நான் அமெரிக்கா வருவதற்கு ஒரு வாய்ப்பை அல்லவா உருவாக்கிக் கொடுக்கிறீர்கள்?

அதற்கில்லை சாரு.  நான் உங்களை வரவழைத்தால் நீங்கள் என் வீட்டில்தான் தங்க வேண்டும். என்னோடுதான் சுற்ற வேண்டும்.  இவ்வளவு பெரிய எழுத்தாளரை நான் மட்டுமே என் வீட்டுக்குள் பூட்டி வைத்துக் கொள்வது போல் ஆகி விடுமே?

அப்படியெல்லாம் ஆகாது; கவலை வேண்டாம்.  நியூயார்க் வரைக்குமான விமானப் பயணத்தை வைத்தே பதினைந்து கட்டுரைகள் எழுதி விடுவேன்.

அதற்கு அவர் ஒரு பதில் சொல்வார்.  நான் ஒரு பதில் சொல்வேன்.  இப்படியே ஒரு பத்து நிமிடம் நீளும் உரையாடல்.  அடங்கொக்கா மக்கா… மூணு நாளாகப் பட்டினி கிடப்பவனிடம் போய் விருந்து சாப்பிட்டால் உனக்கு வயித்தால போகும் என்று சொல்வது மாதிரி அல்லவா இருக்கிறது?  இந்த உரையாடல் முடிந்ததுமே எனக்கு ஆறு ஏழு பெக் பிராந்தியை உள்ளே தள்ள வேண்டும் போல் இருக்கும்.  இம்மாதிரி உரையாடல்களெல்லாம் என்ன தெரியுமா? வேசியை பஜனை செய்து கொண்டிருக்கும் போது பஜனை இன்பத்தில் “உனக்கு வீடு வாங்கித் தருகிறேன்; கார் வாங்கித் தருகிறேன்” என்று உளறுவதற்கு ஒப்பானது.  நண்பர் என்னுடைய தீவிர வாசகர். திருமணமாகாதவர்.  சனிக்கிழமை இரவு தண்ணியைப் போட்டால் சாரு நிவேதிதா என்ற கேணக் கூதியின் ஞாபகம் வந்து விடுகிறது.  உடனே போனைப் போடு.

ஒரு சென்னை அன்பர் நேற்று போன் செய்தார்.  அவர் ஒரு வளரும் எழுத்தாளர்.  அவர் பெயரைக் குறிப்பிடுவேன்.  ஆனால் அவர் பெயரைக் குறிப்பிட்டு எழுதினால் அவருடைய சகதர்மிணி அவருக்கு சோறு போட மறுக்கிறார் என்று ப்ளாகில் எழுதி விடுவார்.  அதனால் இந்தப் பெயர் எழவு வேண்டாம்.  விவகாரம் என்னவென்றால், ஒரு மத்திய அரசு அதிகாரி எழுத்தாளன் ஆக வேண்டும் என்ற ஆசையில் ஏதேதோ கிறுக்கி ப்ளாகில் வெளியிடுகிறாராம். அந்த அதிகாரியை எனக்கும் தெரியும்.  அவர் ஒரு முன்னாள் எழுத்தாளர்.  நான் சொன்னேன்.  ஜனாதிபதி கையால் சிறந்த அரசு ஊழியர் என்ற பட்டத்தை வாங்க வேண்டும் என்று சொல்லிக் கொண்டு திரிபவருக்கு ஏன் இந்த விபரீத ஆசை?  எழுத்தாளர் கூட்டமே இங்கே குஷ்டரோகிகள் கூட்டம் மாதிரி லோல் பட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது அந்த ஆள் ஏன் இந்தக் கூட்டத்தில் சேர விரும்புகிறார்?

அந்த இளம் எழுத்தாளர் நான் சொன்னதை எல்லோரிடமும் சொல்லிச் சிரித்துக் கொண்டிருக்கிறார்.  உண்மைதான்.  தமிழ் எழுத்தாளனைப் பற்றிய கசப்பான Black humour இது.

போதும் விடுங்கள்.

I can see how much you are shuffled between your two lives of a good family man and a creator , but the truth is you cant excel in both . you got to choose . Most of the successful people didn’t have a great personal life thats because your {!--more-->}]]> Dear Charu,

I can see how much you are shuffled between your two lives of a good family man and a creator , but the truth is you cant excel in both . you got to choose . Most of the successful people didn’t have a great personal life thats because your interest and energy are focused on a more public interest than personal . When you try to balance , it will lead to frustration and irritation. For people like you balancing doesn’t work . If you need satisfaction in what u do and do justice you can’t choose .

Hope I am not confusing you .

Saira Banu,

New Delhi – 48.

அன்புள்ள ஸாய்ரா,

சில ஆண்டுகளுக்கு முன் ஜக்குபாய் என்ற படத்தில் ரஜினிகாந்த் நடிப்பதாக ஒரு விளம்பரம் வந்திருந்தது.  தமிழ் சினிமா வரலாற்றிலேயே அப்படி ஒரு கோமாளித்தனமான விளம்பரத்தை நான் பார்த்ததில்லை என்பதால் அந்த விளம்பரம் என் மனதில் பதிந்து போய் விட்டது.  பின் லாடன் வேஷத்தில் நெற்றியில் குங்குமப் பொட்டு (!) வைத்துக் கொண்டு கையில் மெஷின் கன்னுடன் உட்கார்ந்திருப்பார் ரஜினி பாய்.  சரி விடுங்கள்; நான் சொல்ல வந்தது அதை அல்ல.  அந்த விளம்பரத்தில் ஒரு வாசகம் இருக்கும்.  “இறைவா; என் நண்பர்களிடமிருந்து என்னைக் காப்பாற்று! எதிரிகளை நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன்.” அந்த வாசகம் தான் உங்கள் கடிதத்தைப் பார்த்ததும் எனக்கு ஞாபகம் வந்தது.

எனக்கு இரண்டு வாழ்க்கை இருக்கிறது என்றும், குடும்பஸ்தன் – படைப்பாளி என்ற இரண்டு துருவங்களுக்கு இடையே மாட்டிக் கொண்டு நான் அல்லாடிக் கொண்டிருக்கிறேன் என்றும் உங்களுக்கு யார் சொன்னது?  ஒரு சராசரி யுவன் சந்திரசேகர், ஜெயமோகன் போன்ற மிடில் க்ளாஸ் எழுத்தாளர்களிடம் பேச வேண்டிய வசனங்களை என்னிடம் பேசுவதற்கு உங்களைத் தூண்டியது எது?  நீங்கள் என் எழுத்துக்களை படிக்கவே இல்லை என்று மட்டுமே என்னால் முடிவு செய்ய முடிகிறது.

நான் முழுக்க முழுக்க ஒரு படைப்பாளி.  எனக்கு குடும்பமோ மண்ணாங்கட்டியோ கிடையாது.  நான் யாருக்கும் கணவன் அல்ல; யாருக்கும் மகன் அல்ல; யாருக்கும் சகோதரன் அல்ல; யாருக்கும் தகப்பன் அல்ல.  எனக்குத் தெரிந்த ஒன்றே ஒன்று எழுத்து மட்டும்தான்.  எனக்குக் குடும்பமே இல்லை என்கிற போது நான் எப்படி ஒரு நல்ல குடும்பஸ்தனாக ஆக முடியும்?  உங்களைப் போன்ற இளைஞர்களுக்கெல்லாம் பாரதி என்று ஒருவன் இருந்தான் என்பதே தெரியாதா?  அதைக் கூட தெரிந்து கொள்ளாமல் என்ன மயிருக்கு என்னைப் போன்ற ஒருவனின் எழுத்தைப் படிக்க எத்தனிக்கிறீர்கள்? அரைகுறையாகப் படித்து விட்டு இதில் பெரிய மினாராவின் மேல் போய் அமர்ந்து கொண்டு என்னைப் பார்த்து பரிதாப உணர்ச்சி வேறு!

I can see how much you are shuffled between your two lives of a good family man and a creator , but the truth is you cant excel in both… எனக்கு தினந்தோறும் ங்கொம்மா ங்கோத்தா என்று ஆரம்பித்து என் வீட்டுப் பெண்களின் யோனிகளைக் கிழிகிழி என்று கிழித்து வரும் ஆபாசக் கடிதங்கள் என்னிடம் எந்த பாதிப்பையும் ஏற்படுத்துவதில்லை.  ஏனென்றால், அதற்கெல்லாம் எந்த அர்த்தமும் கிடையாது.  ஆனால் உங்கள் கடிதம் என்னை வெகுவாக அவமானப் படுத்துகிறது.  இவ்வளவு அவமானகரமான கடிதத்தை என் வாழ்நாளில் நான் கண்டதில்லை.  என்னைப் பற்றி இம்மியளவு கூட – அதாவது, என் எழுத்தைப் பற்றி – தெரிந்து கொள்ளாமல் என்னைப் பற்றி அபிப்பிராயம் சொல்லக் கிளம்பி விட்டீர்கள்.  நான் கடந்த 35 ஆண்டுகளாக எழுதி வருகிறேன்.  பிரசுரமான புத்தகங்கள் மட்டும் 35 இருக்கும்.  தொகுக்கப்படாமல் அங்குமிங்கும் கிடப்பவை ஒரு பத்து புத்தகங்கள் வரும்.  அதனால் இனிமேல்தான்  சாதிக்க வேண்டும் என்ற அவசியமோ கட்டாயமோ எனக்கு இல்லை. உலக இலக்கியத்தின் வாசகன் என்ற முறையில் சொல்கிறேன்; நோபல் பரிசு பெற்ற ஆஸ்த்ரிய எழுத்தாளர் எல்ஃப்ரீட் ஜெலினெக்கின் எழுத்தை விட என் நாவல்கள் வீரியமானவை.  இதுபோல் அநேகம் பேரை நான் தாண்டியிருக்கிறேன்;  அநேகம் பேரை தாண்டவில்லை. அந்தப் பட்டியலையெல்லாம் இங்கே போட்டுக் கொண்டிருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

இன்று உலகம் பூராவும் கொண்டாடப்படும், பாராட்டப்படும் உம்பர்த்தோ எக்கோவின் கட்டுரைகளை விட என் கட்டுரைகள் காத்திரமானவை.  ஏதோ அதிகப் பிரசங்கித்தனமாக இதை நான் சொல்லவில்லை.  ஹிண்டு தினசரியின் சர்வேயை உங்களுக்கு ஞாபகப் படுத்துகிறேன்.  இந்தியாவில் பெண்களால் அதிகம் வாசிக்கப்படும் நாவல்கள் என்று ஹிண்டு சர்வேயின் மூலம் தெரிய வந்த ஐந்தாறு நாவல்களில் ஸீரோ டிகிரியும் ஒன்று.  மற்றவை, ஸல்மான் ருஷ்டியின் The Enchantress of Florence, வி.எஸ். நைப்பாலின் ஒரு நாவல், ஜும்ப்பா லஹரியின் நாவல்.  அமெரிக்க இலக்கியப் பத்திரிகைகளில் என் எழுத்தை நபக்கோவின் எழுத்தோடு ஒப்பிடுகிறார்கள்.  (நம்முடைய தமிழ் எளூத்தாளர்களுக்கு இதெல்லாம் சுப்ரமணியம் சுவாமியின் ஜோக் மாதிரி சிரிப்பு வரும்.  அவர்களெல்லாம் பாவம், தமிழ்நாட்டு எல்லையையே தாண்டாதவர்கள்.  அவர்களிடம் போய் இதையெல்லாம் சொன்னால் சிரிக்கத்தானே செய்வார்கள்?  ’நம்மைப் போலவே தமிழ் பேசுகிறான்; நம்மைப் போலவே தமிழில் எழுதுகிறான்.  இவன் எப்படி நபக்கோவ், கிபக்கோவ் என்கிறான்.  ஒரே புளுகு மூட்டை’ என்றுதான் தமிழ் எளூத்தாளன் நினைப்பான்.  இந்த மூடர்களைப் பற்றி நான் கவலைப்பட மாட்டேன்.  உங்களுக்கு வேண்டுமானால் கொஞ்சம் மேற்கோள் காண்பிக்கிறேன். இது ஜூலை 15-ஆம் தேதி நம் இணையதளத்தில் நான் கொடுத்த லிங்க்.  ஒருத்தர் கூட படித்திருக்க மாட்டார்கள். அதனால் அதிலிருந்து சில பத்திகளை மட்டும் தருகிறேன்.  தில்லியில் நடந்த almost island நடத்திய சர்வதேச இலக்கியக் கருத்தரங்கில் கலந்து கொண்ட ட்ரினிடாடைச் சேர்ந்த வாணி கபில்தேவ் தன்னுடைய அனுபவங்களை the Carribean Review of Books என்ற சஞ்சிகையில் விரிவாக எழுதியிருக்கிறார்.  அதன் லிங்க் இதோ:

http://caribbeanreviewofbooks.com/crb-archive/21-may-2010/questions-of-approach-3/

அதில் என்னைப் பற்றிய வாணியின் அவதானம் இது:

There was the concern for another species of telling in Charu Nivedita, the wickedly inventive Tamil writer whose blend of classical and slang styles would be the despair of any translator who could not channel the spirits of Joyce, Nabokov, and Jean Genet. Charu’s speech ranged from “the time of screaming and howls of two thousand five hundred years ago, of Medea” that “still exists” (massacres are not unknown to him) to poker-faced tall tales of his vagabondage that might or might not have documentary value in addition to their truth of shock — “Your job is called ‘catamite’ . . . Going to bed with a person you don’t love is the greatest tragedy, I realised. So I quit the job” — and pieces of work-based advice, for example that eating oxtail soup desensitises the body against beatings.

இலக்கியத்தில் என்னுடைய ஆசான்கள் என்று எந்த மூன்று பேரை நான் நினைக்கிறேனோ அந்த மூன்று பேரை வாணி குறிப்பிடுவதை கவனியுங்கள்.  இவ்வளவுக்கும் அவருடைய உச்சரிப்பு எனக்குப் புரியாததால் அவரிடம் நான் அதிகம் பேசவில்லை.  மேலும், என்னுடைய கட்டுரைகளில் நான் தொடர்ந்து குறிப்பிட்டு வரும் எழுத்தாளர்கள் மேற்கண்டவர்கள்.  நான் நகுலன், தர்மு சிவராமு பள்ளியைச் சேர்ந்தவன் என்றும், இந்தப் பள்ளியைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு நபக்கோவ் தான் ஆதர்சம் என்றும் எழுதியிருக்கிறேன்.  ஒருமுறை சுந்தர ராமசாமி என்னைக் கேட்டார்.  உங்களுக்கு எந்த மேற்கத்திய எழுத்தாளர் பிடிக்கும் என்று.  சற்றும் யோசிக்காமல் நபக்கோவ் என்றேன்.  ”தர்மு சிவராமுவும் அவரைத்தான் அடிக்கடி குறிப்பிடுவார்” என்றார் சு.ரா.  மூத்த தலைமுறை எழுத்தாளர்களுக்கு குறைந்த பட்சம் நான் யார் என்றாவது தெரிந்திருக்கிறது.

உங்கள் கடிதத்தின் உச்சக்கட்ட ஆபாசம் இதுதான்: When you try to balance , it will lead to frustration and irritation. For people like you balancing doesn’t work . If you need satisfaction in what u do and do justice you can’t choose . அடடா, என்ன ஒரு புரிந்து கொள்ளல்.  ஏதோ ஒரு 20 வயதுப் பையனுக்கு அறிவுரை கூறுவது போல் கூறியிருக்கிறீர்கள்.  உங்கள் வயது 25 இருக்கும் என்பது என் யூகம்.  அவ்வளவு சிறுமியான நீங்கள் 35 ஆண்டுகளாக எழுதி வரும் எனக்கு அறிவுரை? அம்மணி, ரேஷன் கார்டு ரேஷன் கார்டு என்று மக்கள் அலைகிறார்களே, அந்த ரேஷன் கார்டு எப்படி இருக்கும் என்றே எனக்கு போன வாரம்தான் தெரியும்.  அது கூட என் பாஸ்போர்ட் செல்லாமல் போய் விட்டதால் புதிய பாஸ்போர்ட் எடுப்பதற்காக இருப்பிடத்தின் சான்று கேட்டதால் அதைப் பார்க்க நேர்ந்தது.  என்ன பிரச்சினை என்றால், எனக்காக பாஸ்கர், ராஜேஷ், நவீன், ஜெனிஃபர், பிரபுதேவா, தங்கவேல் மாணிக்கம் என்று ஒரு டஜன் பேர் வேலை செய்து கொண்டிருக்கையில் என்னுடைய நாளில் ஒரு மணி நேரம் ஸோரோவுக்காகப் போய் விடுகிறதே என்பது மட்டுமே அவ்வப்போது உறுத்தலாக இருக்கும்.  அதனாலேயே இனிமேல் நாய் வளர்க்கக் கூடாது என்றும் நினைப்பேன்.

உண்மையில் என் மனைவிதான் என்னால் அதிகப்படியான மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகும் ஆள் என்று நினைக்கிறேன்.  ஏதாவது பேச வருவாள்.  வாயில் – என் வாயில்தான் – ஆள்காட்டி விரலை வைத்து சைகை செய்வேன்.  ”சே, சனியன் பிடிச்சது, எப்பப் பார்த்தாலும் எழுதிக் கிட்டே இருக்கு” என்று முணுமுணுத்தபடியே ஓடி விடுவாள்.

சமீபத்தில் பயாலஜியில் ஒரு சந்தேகம் வந்தது எனக்கு.  யாரைக் கேட்கலாம் என்று கார்த்திக்கிடம் கேட்ட போது “அம்மாவிடம் கேட்கலாமே?” என்றான்.  அம்மாவா?  ஆமாம், அம்மா தான்.  அப்போதுதான் எனக்கு விஷயமே தெரிந்தது, அவந்திகா பி.எஸ்ஸி. பயாலஜியும் எம்.காமும் படித்திருக்கிறாள் என்று.  ஓ, மாஸ்டர்ஸ் டிகிரியா என்று வியந்தேன்.  20 ஆண்டுகள் கழித்து இதைத் தெரிந்து கொள்கிறேன்.

அது எப்படி சாய்ரா, மிகச் சரியாக ஆறு மாதத்திற்கு ஒரு முறை இப்படி ஒரு பெண் கிளம்பி விடுகிறீர்கள்?  ஆறு மாதத்திற்கு முன்பும் ஒரு பெண் இப்படித்தான் பல கேள்விகளை என்னிடம் கேட்டார்.  நான் கடவுள் படத்தில் வரும் அகோரியிடம் வந்து அந்தப் பெண் பூஜா சொல்லுவாளே அட்வைஸ், அதே மாதிரி அட்வைஸை எடுத்துக் கொண்டு ஆறு மாதத்திற்கு ஒருமுறை என்னிடம் வந்து மாட்டுகிறார்கள் பெண்கள்.  விளக்கி விளக்கி சலிப்பாக இருக்கிறது… உங்களைப் போன்ற சிறுமிகளிடமிருந்து அறிவுரை கேட்கும் நிலையில் நான் இல்லை.

I dedicate this letter to Rajesh who celebrates his birthday today…

1.9.2010.

7.34 p.m.

உங்கள் கவிதைகளை சாரு ஆன்லைனில் படித்தேன். உண்மையைச் சொல்லிவிடுகிறேன். எனக்குக் கவிதைகளை புரிந்துகொள்ளும் மனோபக்குவம் இதுவரை வாய்த்ததில்லை. கவிதைகளை ரசிக்கும் திறமை எனக்கு இதுவரை இல்லை. பலமுறை, சாரு பல கவிதைகளைப் பற்றி எழுதும்போதெல்லாம், அது எப்படி கவிதைகளைப் படித்து சில பேரால் இவ்வளவு இன்புற முடிகிறது என்று எண்ணியிருக்கிறேன். ஆனால், இன்று உங்களது கவிதைகளைப் படித்தபோதுதான், எனக்கும் அந்த மனப்பான்மை வாய்த்ததைப் புரிந்துகொண்டேன். உங்கள் {!--more-->}]]> அன்பு மனுஷ்யபுத்திரன்,

உங்கள் கவிதைகளை சாரு ஆன்லைனில் படித்தேன். உண்மையைச் சொல்லிவிடுகிறேன். எனக்குக் கவிதைகளை புரிந்துகொள்ளும் மனோபக்குவம் இதுவரை வாய்த்ததில்லை. கவிதைகளை ரசிக்கும் திறமை எனக்கு இதுவரை இல்லை. பலமுறை, சாரு பல கவிதைகளைப் பற்றி எழுதும்போதெல்லாம், அது எப்படி கவிதைகளைப் படித்து சில பேரால் இவ்வளவு இன்புற முடிகிறது என்று எண்ணியிருக்கிறேன். ஆனால், இன்று உங்களது கவிதைகளைப் படித்தபோதுதான், எனக்கும் அந்த மனப்பான்மை வாய்த்ததைப் புரிந்துகொண்டேன். உங்கள் ‘கூண்டுப்புலி’ கவிதை எனக்குள் விளைவித்த மாற்றங்களை என்னால் எழுத்தில் வடிக்க முடியும் என்று தோன்றவில்லை. ஏதோ ஒரு பண்டத்தினை உண்டு, அது தொண்டையில் சென்று சிக்கிக்கொண்டு, அதனால் ஏற்படும் திணறல் அடைந்தேன். ஒரு கணம் என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை. அப்பொழுது எழுந்த உணர்ச்சி, அத்தனைக் கவிதைகளையும் படித்தபின்னரும் தொடர்ந்து, இதோ இப்போது இந்த மின்னஞ்சலை அடிக்கும்போதும் நிலைத்திருக்கிறது. அது எப்பொழுது போகும் என்று தெரியவில்லை. போகாமல் இருந்தால் நல்லது என்று தோன்றுகிறது.

உங்களுக்கு எனது மனமார்ந்த  நன்றி.

அன்புடன்,

ராஜேஷ்.

www.karundhel.com

ராஜேஷ்,

கிருஷ்ண ஜெயந்தி அன்று பிறந்து ராமனைப் போல் வாழ்ந்து வரும் உங்களுக்கு என் பிறந்த நாள் வாழ்த்துக்கள்!

சாரு

1.9.2010.

5.39 p.m.

manushyaputhiran@gmail.com

கூண்டுப் புலி

கூண்டுப் புலிக்கு

கேரட் தரும்

சிறுமியொருத்தி

அதன் பசித்த கண்களைக்

கவனிக்கவேயில்லை

கூண்டுப் புலியைச்

சீண்டும்

சிறுமியொருத்தி

அது நகைச்சுவை உணர்ச்சியற்றது

என்பதை அறிந்திருக்கவில்லை

கூண்டுப் புலியைச்

சவாலுக்கு அழைக்கும்

சிறுமியொருத்திக்கு

புலி மிகவும் தந்திரமானது

என்பது தெரியவில்லை

கூண்டுப் புலியைப்

புகைப்படம் எடுக்கும்

சிறுமியொருத்தி

தான் எடுப்பது

புலியின் ஒரு பொய்த் தோற்றம்

என்பதைக் கண்டுபிடிக்கவே இல்லை

கூண்டுப் புலியோடு

பேச முற்படும்

சிறுமியொருத்தியால்

அதன் மௌனத்தின் ஆழத்தை

நெருங்கவே இயலவில்லை

கூண்டுப் புலிக்குக்

கதை சொல்ல முற்படும்

சிறுமியொருத்தி

கானகத்தின் கதைதவிர

புலிக்கு எந்தக் கதையும் புரியாதென்பதை

அறிந்திருக்கவில்லை

கூண்டுப் புலிக்குக்

கவிதை எழுதக் கற்றுக்கொடுக்கும்

சிறுமியொருத்தி

வார்த்தைகளின் ரத்த வேட்கை குறித்துப்

புரிந்துகொள்ளவே இல்லை

கூண்டுப் புலியின்

பிறந்த நாளுக்குப் பரிசளிக்கும்

சிறுமியொருத்தி

கூண்டுப் {!--more-->}]]> (கவிதைகளின் கடைசியில் என்னுடைய ஒரு சிறு குறிப்பு உள்ளது: சாரு)

manushyaputhiran@gmail.com

கூண்டுப் புலி

கூண்டுப் புலிக்கு

கேரட் தரும்

சிறுமியொருத்தி

அதன் பசித்த கண்களைக்

கவனிக்கவேயில்லை

கூண்டுப் புலியைச்

சீண்டும்

சிறுமியொருத்தி

அது நகைச்சுவை உணர்ச்சியற்றது

என்பதை அறிந்திருக்கவில்லை

கூண்டுப் புலியைச்

சவாலுக்கு அழைக்கும்

சிறுமியொருத்திக்கு

புலி மிகவும் தந்திரமானது

என்பது தெரியவில்லை

கூண்டுப் புலியைப்

புகைப்படம் எடுக்கும்

சிறுமியொருத்தி

தான் எடுப்பது

புலியின் ஒரு பொய்த் தோற்றம்

என்பதைக் கண்டுபிடிக்கவே இல்லை

கூண்டுப் புலியோடு

பேச முற்படும்

சிறுமியொருத்தியால்

அதன் மௌனத்தின் ஆழத்தை

நெருங்கவே இயலவில்லை

கூண்டுப் புலிக்குக்

கதை சொல்ல முற்படும்

சிறுமியொருத்தி

கானகத்தின் கதைதவிர

புலிக்கு எந்தக் கதையும் புரியாதென்பதை

அறிந்திருக்கவில்லை

கூண்டுப் புலிக்குக்

கவிதை எழுதக் கற்றுக்கொடுக்கும்

சிறுமியொருத்தி

வார்த்தைகளின் ரத்த வேட்கை குறித்துப்

புரிந்துகொள்ளவே இல்லை

கூண்டுப் புலியின்

பிறந்த நாளுக்குப் பரிசளிக்கும்

சிறுமியொருத்தி

கூண்டுப் புலி

பரிசுகளையல்ல

அதைத் தரும் கரங்களையே

கவனிக்கிறதென்பதை

அறிவதில்லை

கூண்டுப் புலியை

முத்தமிடுவதன் மூலம்

அதை இணங்கச் செய்யலாம்

என நம்பிய சிறுமி ஒருத்திக்கு

தான் ஒரு புலியின் கூண்டைத்

திறக்கிறோம் என்று

கடைசிவரை

தெரியவே இல்லை.

வலியின் தெய்வத்திற்கு ஒரு பாடல்

ரோகிகள் எப்போதும்

ஒரு கனவைத்தான் காண்கிறார்கள்

அது வலியைப் பற்றிய கனவு

விழித்திருக்கும்போதெல்லாம்

ரோகிகள் தங்களைப்பற்றியே பேசுகிறார்கள்

வலி வேறெதையும் பார்க்கவிடுவதில்லை

ரோகிகள்

முதலில்நினைத்தார்கள்

வலி

ஒரு முள் என்று

பிறகுதான்

அது ஒரு வெட்ட வெளியாக

இருப்பதைப் பார்த்தார்கள்

பற்றிக்கொள்ளவோ

மறைந்துகொள்ளவோ

எதுவுமே இல்லாத

வெட்டவெளி

சோதனைக் கூடத்தில்

ஒரு எலியைப் பரிசீலிப்பதுபோல

வலி உன்னைப் பரிசீலிக்கிறது

அது உன்னை

முதலில் முழுமையான

கட்டுப்பாட்டில் எடுத்துக் கொள்கிறது

உன் தசைகளின், நரம்புகளின் ஊடே

அது வெகு நுட்பமாக

முன்னேறிச் செல்கிறது

ஒவ்வொரு மருந்தாகப் பயன்படுத்தி

உன் தாங்கும் திறனை சோதித்த பிறகு

உன்னை ஒரு மேசையின் மேலோ

படுக்கையின் மேலோ

அது கைவிடுகிறது

ஒவ்வொரு பருவத்திலும்

வலி ஒவ்வொருவிதமாக

அணுகுவதை ரோகிகள் கண்டார்கள்

கோடையில் அது

புற்றிலிருந்து வெளியேறும்

பாம்பைப்போல பசியுடன் வெளியேறுகிறது

மழைக் காலத்தில்

அது குளத்தின் நடுவே

முடிவற்ற அலைகளாகப் பரவுகிறது

பனிக் காலத்தில் வலி

இரவுகளை நீண்டதாக

மிக நீண்டதாக மாற்றிவிடுகிறது

வசந்தத்தில்

அது நிறமேயற்ற மலர்களை

எங்கெங்கும் பூக்க வைக்கிறது

நீ வலியை எப்படிப்

பின் தொடர்ந்து செல்கிறாய்?

அது ஒரு வாசனையாக

இருக்கும்போது

உனக்கு

ஆழ்ந்த குமட்டலைத் தருகிறது

அது ஒரு துர் நிழலாக

இருக்கும்போது

நீ அன்பிற்காக

மிகவும் ஏங்கத் தொடங்கிவிடுகிறாய்

அது ஒரு வேலையாக இருக்கும்போது

நீ உன் திறன்களை இழக்கிறாய்

அது ஒரு உறவாக இருக்கும்போது

வலி என்றால் என்னவென்று

முழுமையாகப் புரிந்துகொள்கிறாய்

ரோகிகள்

கடைசியில்

சிறந்த வலி நிவாரணிகளைக்

கண்டுபிடித்து விடுகிறார்கள்

ரோகி ஒருவன்

தனக்குத் தானே தீயிட்டுக் கொண்டு

வலியைக் கடந்து செல்கிறான்

ரோகி ஒருத்தி

பைத்தியமாகிறாள் அல்லது

பைத்தியம்போல் நடிக்கிறாள்

இன்னும் சில ரோகிகள்

புதுப் புது கடவுள்களை அழைத்துக்

கண்ணீருடன்

தங்களைத் தொடும்படி கேட்கிறார்கள்

மிச்சமிருக்கும் ரோகிகள்

வலியே

இன்பம் என்று நிறுவுகிறார்கள்

நீ உன் வலியின் தெய்வத்தை

சந்திக்கும்போது

வலியைத் தாங்கிக் கொள்பவர்கள்

ஏன் அச்சமூட்டுபவர்களாக இருக்கிறார்கள்

என்று கேள்

நீ உன் வலியின் தெய்வத்தை

மண்டியிடும்போது

ஒரே வலிக்குப் பதில்

புத்தம்புது வலிகளை

அருளும்படி பிரார்த்தனை செய்

நீ உன் வலியின் தெய்வத்தின்

மறை நூலைப் படிக்கும்போது

வலியின் ரகசியப் புதிர்களை

எப்படியாவது கண்டு பிடி

நீ வலியின் தெய்வத்தைக்

கொல்லும்போது

வலியேயில்லாமல்

ஒருவரைக் கொல்வது

எப்படி என்று

அதனிடம் கற்றுக்கொள்

அந்தரம்

எவ்வளவு

அந்தரமாக இருக்கிறேன்

என்று சொல்ல வரும்போதே

அவனுக்குக் குரல் உடைந்துவிடுகிறது

ஒரு முறையேனும்

இதை சரியாக

முழுமையாக

யாரிடமாவது

சொல்லிவிடவேண்டும் என்று

அவன் நினைக்காத நாள் இல்லை

தான் நின்றுகொண்டிருக்கும்

தரை

எந்நேரமும் விலகக் காத்திருக்கும்

தூக்கு மேடையின் பலகை என்று

அவன் உருவகித்துக்கொள்ளும்போது

அவனது கண்கள் தளும்பி விடுகின்றன

எந்த நிச்சயமும் அற்று

சந்திக்கப்போகும் மனிதர்கள்

எந்த உத்தரவாதமும் இன்றி

வைக்கப்படும் பணயங்கள்

எந்தப் புரிதலுமற்று

இடப்படும் முத்தங்கள்

எந்த வெளிச்சமும் இன்றி

வரும் பகல்கள்

இன்னும் ஏராளமான

அந்தரமான காரியங்கள்

இந்த உலகத்தில்

நிகழ்ந்தவண்ணம் இருக்கின்றன

அவன் ஒவ்வொன்றிற்கும்

பயந்தான்

ஒவ்வொன்றிலிருந்தும்

விலகினான்

எதையாவது

ஒன்றை சற்று நேரம்

பற்றிக் கொள்ள விரும்பினான்

உதாரணமாக

நகரப் பேருந்தில்

பதினைந்து நிமிடத்திற்கு

திட்டவட்டமாக அவனது இருக்கையை

படம் முடியும் வரை

திரையரங்கின் இருக்கையை

சுழற்சி நிற்கும் வரை

ஒரு ராட்டினத்தின் இருக்கையை

பந்தயம் முடியும் வரை

ஒரு விளையாட்டரங்கத்தின் இருக்கையை

நுழைவுச் சீட்டுகள் வழங்கப்படும்

எல்லா இடத்திலும்

ஒரு நியாயமான

ஏற்பாடு இருப்பதை

அவன் உணர்ந்திருந்தான்

மொத்த வாழ்க்கையும்

ஒரு வேசியர் விடுதி போன்றோ

கட்டணக் கழிப்பறைகள் போன்றோ

குறைந்தபட்ச உத்தரவாதங்களுடன்

இருந்திருந்தால்

இவ்வளவு பயப்பட வேண்டியதில்லை

என்று அவனுக்குத் தோன்றுகிறது

அவை

தெளிவாகத் தொடங்கி

தெளிவாக முடிவடைந்து விடுகின்றன

ஆனால் அவன்

திறந்த வெளி மைதானங்களிலும்

வீடுகளிலும்

படுக்கையறைகளிலும்

வகுப்பறைகளிலும்

பணியிடங்களிலும்

அவன் தன் அந்தர நிலையைத்

திரும்பத் திரும்பப்

பரிசோதிக்க வேண்டியவனாக இருக்கிறான்

ஒரு பறவை

காற்றில் எவ்வளவு அந்தரமாக இருக்கிறது

ஒரு நட்சத்திரம் ஆகாயத்தில்

எவ்வளவு

அந்தரமாக இருக்கிறது

ஒரு பிரபஞ்சத்தில்

ஒரு பூமி எவ்வளவு

அந்தரமாக இருக்கிறது

ஆனால்

ஒரு பூமியில்

ஒரு சின்னஞ்சிறு மனிதன்

இருப்பதுபோல

அவ்வளவு அந்தரமாக

எதுவுமே இருக்கமுடியாது

என்று நினைக்கும்போதே

அவன் தன் தலையைத்

தன் கைகளுக்குள்

அவ்வளவு ஆழமாகப்

புதைத்துக் கொள்கிறான்.

*

இங்குதான் இருந்தது கடல்

இங்குதான் இருந்தது

கடல்

கடல் தண்ணீரில்

கரைந்த

நம் நிர்வாண பிம்பங்களை உண்ட

கடல் மீன்களுக்குப் பித்தேறின

அலைகள் கரையைத்

தொட்டுவிலகும்போது

நமது உடல்களின் உவர்ப்பில்

கொஞ்சம் உப்பு கூடிவிடுகிறது

அதே கடலருகில்தான் சூரியனின்

ஆயிரம் ஆயிரம் கரங்கள்

நம் வேட்கையின் சுவர்களில்

நிறங்களைப் பூசியதைக் கண்டோம்

கடற்கரையின் தீராத மணல் வெளி

நமது தீராத விருப்பங்களை

எவ்வளவு குடித்த பிறகும்

சுவடற்று இருந்தது

கடலின் அவ்வளவு

சப்தத்தையும் மீறித்தான்

நான் உனக்கு

அந்த வாக்குறுதியைக் கொடுத்தேன்

இப்போது

ஒரு கோடைகாலத்தின்

வெப்பம் மிகுந்த

அறையாக மாறிவிட்ட

இங்குதான்

இருந்தது கடல்

*

*

பிரக்ஞை

நதிகள்

குளங்கள்

ஓடைகளோரப் பயணங்களில்

நூறு நூறு

கண்பட்டு விலகும்

குளிக்கும் கோபியர்களின்

ஈர உடல்கள்

அச்சமற்று கூச்சமற்று

வெட்ட வெளிகளில்

சுடர்ந்து கடக்கின்றன

பாதுகாப்பான வீடுகளின்

தாழிடப்பட்ட குளியலறை

சாவித்துவாரங்களில்

தன்னை உற்று நோக்கும்

கண்களைப் பற்றி

இரவெல்லாம்

துர்க் கனவு கண்டு விழித்தெழுகிறாள்

மனம் பிறழ்ந்த நங்கையொருத்தி

*

நன்றி: உயிர்மை, செப்டம்பர் 20110

திரும்பவும் சொல்கிறேன்;  உலகின் தலை சிறந்த கவிகளை வாசித்தவன் என்ற தகுதியில் சொல்கிறேன்…  தமிழில் பாரதிக்குப் பிறகு இப்படி ஒரு கவிச் சாதனை நிகழ்ந்ததில்லை.  மனுஷ்ய புத்திரனின் கவிதைகள் ஆங்கிலத்தில் மொழியாக்கம் செய்யப்பட்டு சர்வதேச தளத்துக்குச் சென்றால் அது தமிழுக்கும், நம் எல்லோருக்கும் பெருமை தரக் கூடியது.

கூண்டுப் புலிக்கு பதிலாக ஒரு கவிதை எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன்.  கூண்டுப் புலியிடம் கதை சொன்ன சிறுமி, கேரட் கொடுத்த சிறுமி, கூண்டைத் திறந்து விட்ட சிறுமி என்று எல்லா சிறுமிகளிடமும் பேசிய சிறுத்தை ஒன்று தன் அனுபவங்களை உங்களோடு  பகிர்ந்து கொள்ளும்.  கூண்டைத் திறந்து விட்ட சிறுமி ஆபத்தை உணராமல் (அல்லது, உணர்ந்தேதானோ?)  கலகலவென்று சிரித்ததைக் கேட்டு சிறுத்தைக்கு ஒரு தத்துவச் சிக்கலே வந்து விட்டது.  தன்னையே புசிக்கக் கொடுக்கும் மனோபாவம் பற்றிய சிக்கல் அது.  பார்ப்போம்…

1.9.2010.

4.55 a.m.

கலாப்ரியா : தேவிகா

கவிஞர் சுகுமாரன் : ’முதல் மரியாதை’ ராதா

கவிஞர் விக்ரமாதித்யன் : கஞ்சா கருப்பு

நீங்களும் இந்த அராத்தும் அடங்க மாட்டீங்களா ? தாங்க முடியலே . உங்க ப்ளாக் unblocked website – so  பிரச்சனை இல்லாமல் ஆபீசெலே படிக்க முடியுது . நீங்களும் அராத்தும் பண்ணும் அலம்பலில் கூடிய விரைவில் உங்க blog porno site என்று சொல்லி block பண்ணிடுவாங்க . எல்லா ஆபீசெலேயும் . அப்புறம் இருக்குறே கொஞ்ச நஞ்ச வாசகர்களும் காலி . ஜாக்கிரதை .  LOL

பெர்னத், சென்னை – 40.

ஆர்வக் கோளாறு அராத்து.

பதில்: பாவம் ஆண்குறி அல்ல; நீங்கள்தான்.  உங்கள் கேள்வியிலேயே பாதி பதில் உள்ளதே?  பெண்குறிக்கு ஆண்பால் என்ன? உங்கள் கேள்வியைப் பாருங்கள்.  யோனிக்குப் பெண்பால் லிங்கம்.  இன்னும் சுத்தத் தமிழில் சுமார் 12 பெயர்கள் ஆண்குறிக்கு வழங்கப்படுகின்றன.

30.8.2010.

1.47 p.m.

பதில்:  என்ன அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்? முரசொலியில் கருணாநிதியின் படமும் நமது எம்ஜிஆரில் ஜெ. படமும் தினமும் தவறாமல் வந்து விடுகிறதே?