கூக்குரல்

முதலாம் கூக்குரல்: வாதையின் நிழல்கள்

என் குமுறல், முடிவற்ற கடலின் அலைகள்
என் தனிமை, பாலைவன இரவின் குளிர்ந்த மௌனம்
என் வாதை, பறவையின் முறிந்த சிறகு
என் மன உளைச்சல், கற்களால் நிரம்பிய பாதை என் கண்ணீர், ஊழியில் மறைந்து போன கடலின் கதை

இரண்டாம் கூக்குரல்: பாவங்களின் சுமை

என் அடிமைத்தனம், இரும்புச் சங்கிலி
என் துரோகம், நம்பிக்கையை உடைத்த கூர்வாள்
என் மூர்க்கம், காட்டுத்தீயின் வெறி
என் கீழ்மை, புழுதியில் மறைந்த புனிதம்
என் பசி, தீராத பாலைவனத்தின் தாகம்
என் மனப்பிறழ்வு, நிலைகுலைந்த கோவிலின் நிழல்
என் நோய்மை, மலரில் மறைந்து கிடக்கும் நஞ்சு

மூன்றாம் கூக்குரல்: ஆன்மாவின் தேடல்

என் கோழைத்தனம், ஒளிந்து நிற்கும் நிழலின் நடுக்கம்
என் இயலாமை, கரையைத் தொடாத அலை
என் சுயநலம், மற்றவரை மறந்த முகம்
என் பொய்மை, உடைந்த கண்ணாடியின் பிரதிபிம்பம்
என் ஆற்றாமை, இறைவனை நோக்கிய முறையீடு.

இறுதி

இறைவரே!
இத்தனை கூக்குரல்களும்
என் ஆன்மாவின் உடைந்த சிதிலங்களும்
வெறுமனே கவிதைக்காகத்தானா?
அல்லது…