அஞ்ஜன் சுந்தரம் எழுதிய காங்கோ: ஒரு செய்தியாளனின் சாகசப் பயணம் (மொழிபெயர்ப்பு: கருந்தேள் ராஜேஷ்) என்ற நூலுக்கு அடியேன் எழுதிய முன்னுரை:
ஒரு வரைபடத்தை விரித்துப் பார்த்தால், அதில் மலைத்தொடர்கள் தெரியும். நதிகள் தெரியும். கடல்கள் தெரியும். தேசங்களின் எல்லைகள் தெரியும். ஆனால் அந்த வரைபடம் சொல்ல மறுக்கும் விஷயங்கள் அநேகம். எந்த நதி எத்தனைப் பிரேதங்களைச் சுமந்து கடலை அடைந்தது என்பதை எந்த அட்லஸும் பதிவு செய்வதில்லை. எந்தக் காட்டில் மனிதக் கைகள் வெட்டப்பட்டன, எந்த மண்ணில் குழந்தைகளின் ரத்தம் கனிமங்களோடு கலந்தது, எந்த நகரத்தில் நம்பிக்கை கடைசியாகக் கொல்லப்பட்டது என்பதையும் எந்த பூகோளப் புத்தகமும் சொல்லாது. அதனால்தான் வரலாற்றை அறிய வரைபடம் மட்டும் போதாது; இலக்கியமும் தேவைப்படுகிறது என்கிறோம்.
மனித நாகரிகத்தின் ஒவ்வொரு பெரும் துயரத்திற்கும் ஒரு புவியியல் இருக்கிறது. The Holocaust என்றவுடன் Auschwitz-Birkenau தோன்றுகிறது. அணு யுகத்தின் குற்றவுணர்வு ஹிரோஷிமா என்ற நகரத்தின் பெயரில் உறைந்திருக்கிறது. ருவாந்தா நம்மை அமைதியிழக்கச் செய்கிறது. மத்தியதரைக் கடல் வெறும் கடலாக இருப்பதில்லை; எண்ணற்ற பெயரற்ற கல்லறைகளின் நீல நிறமாக மாறிவிடுகிறது. அப்படிப்பட்ட இடங்களின் பட்டியலில் காங்கோவுக்கும் ஒரு தனி இடம் உண்டு.
காங்கோ ஒரு நாடு மட்டுமல்ல. அது ஒரு உருவகம். இயற்கை தன் எல்லா செல்வங்களையும் வாரி வழங்கிய ஒரு நிலம், மனித வரலாற்றின் மிகக் கொடூரமான சுரண்டலுக்கு எவ்வாறு ஒரு தேசம் இரையாகிறது என்பதற்கான உருவகம். உலகம் முழுவதும் இன்று நாம் பயன்படுத்தும் கைபேசிகளிலும், மடிக்கணினிகளிலும், மின்சாரக் கார்களிலும் இயங்கும் தொழில்நுட்பத்தின் மறைவான இதயத்துடிப்பில் காங்கோவின் கனிமங்கள் இருக்கின்றன. ஆனால் அந்தக் கனிமங்களை உலகுக்குக் கொடுத்த மனிதர்களின் முகங்களை உலகம் காண விரும்பியதில்லை. உலகம் காங்கோவின் மண்ணை மட்டுமே நோக்கியது; அதில் வாழ்ந்த மக்களை அல்ல.
வரலாற்றில் பல நாடுகள் வளமின்மையால் சிதைந்திருக்கின்றன. காங்கோ வளமிகுதியால் சிதைந்தது. இயற்கை அளவில்லாமல் கொடுத்த செல்வம், அந்த நிலத்தின் மக்களுக்கு ஆசீர்வாதமாக இல்லாமல், உலகின் பேராசைக்கு அழைப்பிதழாக மாறியது. ரப்பர், தந்தம், தங்கம், வைரம், கோபால்ட், கோல்டான் — உலகம் ஒவ்வொரு காலத்திலும் காங்கோவிலிருந்து புதிதாக ஏதோ ஒன்றை எடுத்துச் சென்றது. ஆனால் ஒருபோதும் காங்கோவின் மனிதர்களைப் பார்க்க நின்றதில்லை.
அஞ்சன் சுந்தரத்தின் இந்த நூலை நான் ஒரு பயண நூலாக வாசிக்கவில்லை. ஒரு சாட்சியமாக வாசித்தேன். Joseph Conrad எழுதிய Heart of Darkness நாவலில் காங்கோவை ஒரு ஐரோப்பிய மாலுமியின் கண்களால் பார்த்தார். அங்கே காங்கோ ஒரு பின்னணியாக இருந்தது; மனிதர்கள் உருவகங்களாகவே இருந்தனர். அஞ்சன் சுந்தரம் அந்த மரபிலிருந்து விலகிச் செல்கிறார். அவருடைய காங்கோ ஒரு கருத்து அல்ல; ஒரு குடும்பம். ஒரு செய்தி அல்ல; ஒரு குழந்தையின் அழுகை. ஒரு புள்ளிவிவரம் அல்ல; குண்டுகளால் துளைக்கப்பட்ட வீட்டின் சுவர். ஒரு அரசியல் நெருக்கடி அல்ல; மறுநாள் காலை மீண்டும் கடையைத் திறக்க வேண்டிய மனிதனின் வாழ்க்கை. அந்த வித்தியாசம்தான் இந்த நூலை முக்கியமானதாக ஆக்குகிறது.
ஒரு எழுத்தாளரின் பெருமை அவர் பார்த்த விஷயங்களில் இல்லை; அவர் எப்படிப் பார்த்தார் என்பதில்தான் இருக்கிறது. உலக இலக்கிய வரலாற்றில் இரண்டு வகையான பயணிகள் இருக்கிறார்கள். ஒரு வகையினர் உலகைப் பார்க்கிறார்கள். இன்னொரு வகையினர் உலகத்தால் பார்க்கப்படுகிறார்கள். முதல் வகையினர் திரும்பி வந்து, தாங்கள் கண்ட காட்சிகளை விவரிக்கிறார்கள். இரண்டாவது வகையினர் திரும்பி வரும் போது, அவர்கள் பார்த்த நாடு மட்டுமல்ல, அவர்களும் மாறியிருக்கிறார்கள். அஞ்சன் சுந்தரம் இரண்டாவது வகையைச் சேர்ந்தவர்.
இந்த நூலை வாசிக்கும்போது என்னை மிகவும் கவர்ந்த விஷயம், இதில் ஒரு சுற்றுலாப் பயணியின் பரவசம் இல்லை என்பதுதான். அஞ்சன் சுந்தரம் காங்கோவைப் பார்ப்பதில்லை; காங்கோவுக்குள் வாழ்கிறார். அதனால்தான் ஒரு கட்டத்தில் அவர் எழுதும் ஒவ்வொரு வாக்கியத்திலும் ஒரு மென்மையான மாற்றம் நிகழ்கிறது. ஆரம்பத்தில் அவர் பார்த்த மக்களைப் பற்றியே எழுதுகிறார். பின்னர் அவர்களோடு சேர்ந்து வாழ்கிறார். இறுதியில் அவர்கள் அனுபவிக்கும் அச்சத்தின் ஒரு சிறிய பகுதியையாவது தன் தேகத்தில் சுமக்கிறார். செய்தியாளன் நிகழ்வைப் பதிவு செய்கிறான். சாட்சியாளன் அந்த நிகழ்வைத் தன் நரம்புகளுக்குள் அனுமதிக்கிறான்.
இந்த நூலின் கடைசிப் பக்கங்களில் போர் முடிந்துவிட்டது என்ற நிம்மதி நமக்கு ஏற்படுவதில்லை. மாறாக, மனிதன் தன்னுடைய வாழ்க்கையை மீண்டும் எப்படித் தொடங்குகிறான் என்ற வியப்பு மட்டுமே மிஞ்சுகிறது. குண்டுகளால் சிதைந்த சுவர்கள், தெருக்களில் காய்ந்து கிடக்கும் ரத்தம், குழந்தையின் அழுகை, மறுநாளே திறக்கப்படும் சிறிய கடைகள் — இந்த சின்னச் சின்ன காட்சிகள்தான் இந்த நூலின் உண்மையான அரசியல்.
ஒரு தேசத்தை அதன் அரசியல்வாதிகளால் அறிந்துகொள்வது எளிது. ஒரு தேசத்தை அதன் சாதாரண மனிதர்களால் அறிந்துகொள்வது கடினம். அந்தக் கடினமான வழியைத்தான் அஞ்சன் சுந்தரம் தேர்ந்தெடுக்கிறார். இந்த நூலில் எனக்கு மிகவும் நெருக்கமாகத் தோன்றுபவர்கள் அரசியல்வாதிகளோ, கிளர்ச்சித் தலைவர்களோ அல்ல. பெயரில்லாத மனிதர்கள் — தன் குழந்தையின் நிமோனியாவைப் பற்றி கவலைப்படும் ஒரு தாய், துப்பாக்கிச் சத்தத்திற்கிடையில் நண்பனை வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்ல முயலும் ஒரு இளைஞன், நாளை உயிரோடு இருப்போமா என்றே தெரியாத நிலையிலும் மறுநாள் வியாபாரத்தை மீண்டும் தொடங்க நினைக்கும் ஒரு கடைக்காரன்.
இலக்கியத்தின் பணி இத்தகைய மனிதர்களை மறக்காமல் இருக்கச் செய்வதுதான். அரசியல் எப்போதும் தலைவர்களின் பெயர்களை நினைவில் வைத்துக்கொள்ளும். இலக்கியம் மட்டுமே சாதாரண மனிதர்களின் முகங்களை நினைவில் வைத்துக்கொள்கிறது.
காங்கோவைப் புரிந்துகொள்வதற்கு முன் ஐரோப்பாவைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். காங்கோவின் வரலாறு காங்கோவில் தொடங்கவில்லை; அது ஐரோப்பிய மனதில் தொடங்கியது. Leopold II காங்கோவை ஒரு அரசனின் தனிப்பட்ட தோட்டமாக நடத்தினார். அங்கே ரப்பர், தந்தம், கனிமங்கள் இருந்தன. ஆனால் அவற்றை எடுப்பதற்காக மனிதர்களின் கைகள் வெட்டப்பட்டன. காங்கோவின் கதை வளங்களின் கதை அல்ல; மனிதர்களை விட வளங்களை அதிகமாக மோகித்த உலகத்தின் கதை.
அஞ்சன் சுந்தரம் எங்கும் கோபத்தின் மொழியைப் பயன்படுத்தவில்லை. ஆனால் அவரது அமைதியான விவரிப்புகளுக்குள் ஒரு மிகப் பெரிய குற்றச்சாட்டு புதைந்து கிடக்கிறது — அது நமக்கே எதிரான குற்றச்சாட்டு. நாம் கையில் வைத்திருக்கும் ஒவ்வொரு மின்னணுக் கருவியும் உலகின் எங்கோ ஒரு சுரங்கத்துடன் இணைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அந்தச் சுரங்கம் ஒரு குழந்தையின் குழந்தைப்பருவத்தைத் தின்றிருக்கலாம்.
ஒரு கணிதவியலாளர் ஏன் காங்கோவுக்குச் செல்கிறார்? அது தர்க்கத்தால் எடுக்கப்பட்ட முடிவு அல்ல; மனசாட்சியால் எடுக்கப்பட்ட முடிவு. கணிதம் ஒழுங்கைக் கற்றுக்கொடுக்கிறது. வாழ்க்கை ஒழுங்கின்மையை ஏற்றுக்கொள்ளக் கற்றுக்கொடுக்கிறது. இந்த இரண்டு உலகங்களுக்கும் நடுவில் நின்றிருக்கிறார் அஞ்சன் சுந்தரம்.
இலக்கியத்துக்கும் பத்திரிகையியலுக்கும் இடையே இருக்கும் வித்தியாசம் என்ன? பத்திரிகையியல் நிகழ்வுகளைப் பதிவு செய்கிறது. இலக்கியம் அந்த நிகழ்வுகள் மனித ஆன்மாவின் மீது ஏற்படுத்திய அதிர்வுகளைப் பதிவு செய்கிறது. அஞ்சன் சுந்தரம் செய்தியாளராகப் பயிற்சி பெற்றிருந்தாலும், இந்த நூலில் அவர் எழுதியிருப்பது செய்தி அல்ல; நினைவு. அவர் சேகரித்திருப்பது தகவல்கள் அல்ல; மனித முகங்கள்.
இந்த நூலின் மிகப் பெரிய வெற்றி இதுதான் — காங்கோவை அது ஒரு “பிரச்சினை” என்று பார்க்கவில்லை. மனிதர்களின் வாழ்க்கையாகப் பார்க்கிறது. அந்த மாற்றமே ஒரு நல்ல செய்தியறிக்கையை மகத்தான இலக்கியப் படைப்பாக மாற்றுகிறது.
இந்த நூலை வாசித்து முடித்த பிறகும் என்னை நீண்ட நேரம் துரத்திக்கொண்டிருந்த ஒரு கேள்வி உண்டு. “மக்கள் மறுபடியும் கனவு காணத் தொடங்கினர்.” இந்த வாக்கியம் ஒரு செய்தி அல்ல. இது மனித நாகரிகத்தின் முழு வரலாற்றின் சுருக்கம். எல்லா போர்களும் முடிந்த பிறகு, மனிதன் முதலில் அடுப்பை மூட்டுகிறான். குழந்தைக்கு உணவு தேடுகிறான். உடைந்த கதவைச் சரி செய்கிறான். அதன் பிறகுதான் மெதுவாக மீண்டும் கனவு காணத் தொடங்குகிறான்.
மனித நாகரிகத்தின் உண்மையான அதிசயம் பிரமிடுகள் அல்ல, சீனப் பெருஞ்சுவர் அல்ல. எல்லாம் சிதறிப்போன பிறகும் மறுநாள் காலையில் மீண்டும் வாழ்க்கையைத் தொடங்கும் மனித மனம்தான்.
ஒரு தமிழ் வாசகர் ஏன் காங்கோவைப் பற்றி வாசிக்க வேண்டும்? மனிதத் துயரத்திற்கு தேசியம் கிடையாது. துயரத்தின் மொழி எப்போதும் ஒன்றே. “யாதும் ஊரே; யாவரும் கேளிர்” — இது உலக இலக்கியத்தின் மிக உயர்ந்த அறிக்கை. காங்கோ நம்முடைய ஊராக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. ஆனால் காங்கோவின் மனிதர்கள் நம்முடைய கேளிராக இருக்க வேண்டிய அவசியம் இருக்கிறது.
அஞ்சன் சுந்தரம் காங்கோ மக்களை வீரர்களாகவும் சித்தரிப்பதில்லை; பாதிக்கப்பட்டவர்களாகவும் சித்தரிப்பதில்லை. அவர்கள் மனிதர்கள். அவர்கள் சிரிக்கிறார்கள், காதலிக்கிறார்கள், பயப்படுகிறார்கள், தவறுகளும் செய்கிறார்கள், மீண்டும் எழுகிறார்கள். இந்த நூல் காங்கோவை நமக்கு அறிமுகப்படுத்துவதில்லை. மாறாக, மனித கண்ணியத்தின் மிக அமைதியான வடிவத்தை நமக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறது — தோல்வியை ஏற்றுக்கொள்ளாமல் வாழ்வது எப்படி என்பதை அல்ல; தோல்விகளோடும் வாழ்வைத் தொடர்வது எப்படி என்பதை.
முன்னுரை ஒரு புத்தகத்தின் வாசலைத் திறக்க வேண்டுமே தவிர, அதன் அறைகளுக்குள் வாசகனை அழைத்துச் செல்லக் கூடாது. எனவே இந்த இடத்தில் நான் விலகிக்கொள்கிறேன். மீதமிருப்பது அஞ்சன் சுந்தரத்தின் குரல். அவர் உங்களை ஒரு தேசத்திற்குள் அழைத்துச் செல்லமாட்டார்; ஒரு மனித உலகிற்குள் அழைத்துச் செல்வார்.
அந்த உலகிலிருந்து நீங்கள் திரும்பி வரும்போது, காங்கோவைப் பற்றிய உங்கள் அறிவு மட்டுமல்ல, மனிதனைப் பற்றிய உங்கள் புரிதலும் மாறியிருக்கலாம். அப்படியானால், இந்த நூல் தனது பணியைச் செய்துவிட்டது.
***
கருந்தேள் ராஜேஷின் மொழிபெயர்ப்பு பற்றி எதுவும் எழுதவில்லை. நன்றாக இருந்தது என்று எழுதினால் அது மொழிபெயர்ப்பைப் பாராட்டும் வார்த்தைகள் இல்லை. மொழிபெயர்ப்புக்கான உண்மையான பாராட்டு, அது மொழிபெயர்ப்பு போலவே இல்லை என்று சொல்வது. இந்த நூல் அஞ்சன் சுந்தரமே தமிழில் எழுதியது போல் உள்ளது. அதுவே இதன் சிறப்பு.
***