வேலையின் கயிறு
கழுத்தை இறுக்கும் நிழல்
ஆனால் அவளின் நினைவு
மணலில் எழுதப்பட்ட மந்திரம்
காற்றின் மொழியில் அலைகிறது
மறையாமல்
மறுக்கப்படாமல்.
இம்சை செய்யேனென சத்தியமளித்தேன்
பன்னிரண்டு மணி நேரம்
ஒரு புனிதனைப் போல்
ஒரு முட்டாளைப் போல்
மௌனத்திலிருந்தேன்
பிறகு
மாலையின் மஞ்சள் நிறத்தில்
சத்தியம் மீறி
ஃபோன் செய்தேன்
அரை நிமிட உரையாடல்
பைத்தியத்தின் பாலையில் விழுந்த
நீர்த்துளி
நட்சத்திரங்களாய் மாறுகிறது
இந்த இம்சை இல்லாமல்
விடுதலை எப்படி?
நினைவுகள் பாசிபடிந்த கற்கள்
கைகளில் பிடிபடாமல் நழுவுகின்றன
நண்பன் கேட்கிறான்
ஏன் உன் அந்தரங்கத்தை
உலகுக்குப் பகிர்ந்தளிக்கிறாய்?
ஐம்பது ஆண்டுகளாய்
அந்தரங்கத்தைத்தானே காகிதத்தில்
வீசுகிறேன்?
கவிதைக்குச் சலுகையில்லையா?
வேப்பை இழுத்துவிட்டு
பிரியத்துக்குரியவர்களுக்கு
இம்சை கொடுக்காமல்
வாழ்வது எப்படியென யோசித்தேன்
ஆனால்
அவள் நினைவு கத்தியைப் போல்
மார்பைக் கிழிக்கிறது
குதிரையின் மரணத்தை மறந்து
பயணத்தைத் தொடர்ந்தான் ததாகதன்
அவன் மனம் ஒரு கண்ணாடி வானம்
இம்சையற்ற வெளியில் பறந்தது
அவனைப் போல் இருக்கப்
பிரார்த்திக்கிறேன்
பிரார்த்தனை முடிந்து
அவளைப் பற்றி நினைக்கிறேன்
நினைவு ஒரு பறவையாகி
நட்சத்திரங்களைத் தொட முயல்கிறது
ஆனால்
வானம் மறுக்கிறது
நிழல்களின் மொழியில்.