ஆன்மாவின் கவிதை

போதையின் தத்தளிக்கும் இரவுகளிலும்

நிதானத்தின் தெளிந்த காலைப் பனித்துளிகளிலும்

என் கண்ணீர் வழிந்தோடுகிறது –

ஒரு நதியின் ரகசியப் பயணம் போல,

ஆன்மாவின் ஆழத்திலிருந்து எழுந்து

தனிமையின் குகைகளைத் தொட்டு

மகிழ்ச்சியின் மறைந்த சுனைகளைத் திறந்து…

என் கண்ணீர்,

என் ஆன்மாவின் மறைபொருள்

உடலைத் தாண்டிய உயிரின் எதிரொலி,

அது என்னைச் சுத்திகரிக்கிறது –

நெருப்பில் தங்கம் உருகுவது போல,

மழையில் பூமி சிலிர்ப்பது போல

இறைவின் பாதங்களைத் தொடும்

அமிர்தத் துளிகளாய்

என் கண்ணீர் ஆராதனை செய்கிறது

என் கண்ணீர்

தனிமையின் கதறல்

அந்தரங்கத்தின் ஆழ்ந்த கேவல்,

மகிழ்ச்சியின் தளும்பும் அலைகள்

எல்லாம் ஒன்றாய் இணைந்து

ஒரு பெருவெளியில் கரைந்து

என்னை என்னுடன் சேர்க்கிறது.