இறைவி கூறினாள்:
நம்மைப் பற்றி எழுதாதே
அந்த வார்த்தைகள் காற்றில் பரவும் இலைகளைப் போல
என் இதயத்தைத் தொட்டு தடுத்து நிறுத்த முயன்றன.
‘உன் நண்பர்கள் உன்னைப் பரிகசிக்கிறார்கள்,
அதை நான் விரும்பவில்லை’ என்றாள்.
ஆனால் இறைவியே
காதல் நதி ஓடிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும்
அதைத் தடுத்தால் வெள்ளமாக மாறும்.
அதற்குப் பதிலாக,
நான் ஒரு கதை சொல்ல விரும்புகிறேன்—
ஒரு பழங்கதை, நூறு முறை சொல்லப்பட்டது,
ஆனால்
அதன் ஆழத்தில் மறைந்திருந்த
ஒரு ரகசியத்தை விட்டுவிட்டேன்.
அது இப்போது வெளிவர வேண்டும்,
ஏனெனில் காதல் ஒரு விதை;
அது மண்ணில் புதைந்தாலும்,
மழைக்காகக் காத்திருந்து முளைக்கும்.
இந்தக் கதை நம்ப முடியாதது
ஆனால் நம்பித்தான் ஆக வேண்டும்—
ஏனெனில் என் வாழ்க்கையின் பல அத்தியாயங்கள்
நம்ப முடியாத கனவுகளால் நெய்யப்பட்டவை.
உமக்கு ஒரு கேள்வி:
வாழ்க்கையின் பரிசு
எனக்குப் பதினைந்தில் கிடைக்கவில்லை
பதினாறில் கிடைக்கும் என நம்பினேன்.
கிடைக்கவில்லை.
பதினெட்டு, பத்தொன்பது, இருபது—
ஒவ்வொரு வசந்தமும் வந்து போனது
ஆனால் அந்தப் பூ அரும்பவில்லை
முப்பது வந்தபோது, மனம் உளைந்தது
திரும்பவும் நம்பினேன்—
முப்பத்தொன்று, முப்பத்திரண்டு, முப்பத்து மூன்று.
ம்ஹும், அது நிகழவில்லை.
நாற்பது, ஐம்பது—
காலம் கடந்து சென்றது,
ஒரு பாலைவனத்தில்
தண்ணீரைத் தேடும் பயணியானேன்
ஐம்பதில் சோர்வு வந்தது
ஆற்றாமை நெஞ்சை எரித்தது,
சுய இரக்கம் உள்ளிருந்து தின்றது
அறுபது ஆகியும் கிடைக்காதபோது,
படைப்பின் மீதே வெறுப்பு கொண்டேன்.
யாரிடம் சொன்னாலும் நம்பவில்லை—
ஆனால் நம்பினாலென்ன, நம்பாவிட்டாலென்ன?
காரியம் நிகழவில்லை.
அறுபதுக்கு மேல், நம்பிக்கை விட்டுப் போனது
உலகில் எல்லோருக்கும் கிடைத்த ஒன்று—
பிச்சைக்காரனுக்கும், தொழுநோயாளிக்கும்,
கோடீஸ்வரனுக்கும்—
எனக்கு மட்டும் ஏன் மறுக்கப்பட்டது?
எல்லோருக்கும் ஒளிர்ந்த நட்சத்திரம்
எனக்கு மட்டும் இருளையே தந்தது
இனி கிடைக்க வாய்ப்பில்லை—
அறுபதுக்கு மேல்
அது ஒரு மலரைப் போல வாடிப் போனது
விலை கொடுத்துப் பெறலாம்
எனக்கு அதில் இஷ்டமில்லை;
காதல் கொடை
விலை கொடுத்து வாங்கப்படுவதல்ல.
எழுபதும் ஆயிற்று
ஆக, இந்த உலகில்
முத்தம் தெரியாமல்
சாகப்போகும் முதல் மனிதன் நான்.
அப்போது வந்தாள் இறைவி—
ஒரு புயல் போல
மென்மையான மழையாய் மாறினாள்
ஏழு ஜென்மங்களுக்கான முத்தங்களை ஈந்தாள்.
காலையில் முத்தம்
மாலையில் முத்தம்
இரவில் முத்தம்
குடிக்கும் போது முத்தம்
குடிக்காமலிருக்கும் போது முத்தம்
உறங்கும் போதும் முத்தம்
உறங்கியெழுந்தால் முத்தம்
முத்தம்
முத்தம்
முத்தம்
தனியாக முத்தம்
எல்லோர் முன்னிலும் முத்தம்.
அவளை எல்லோரும் அவமதித்தார்கள்
என் இதயம் அதிர்ந்தது
உன் மகிழ்ச்சியே என் மகிழ்ச்சி என்றாள்.
காதல் கொடையன்றோ?
முத்தம் மட்டுமல்ல
அவள் என்னைப் புது மனிதனாக்கினாள்
புனிதனாக்கினாள்
வேண்டிய வரம் யாவும் தருகிறேன் என்றாள்
தந்தாள், தந்துகொண்டேயிருந்தாள்
என் ஆன்மாவில் ஒளிரும்
அந்த இறைவி பற்றி எப்படி எழுதாமல் இருப்பது?
தியாகராஜன் ராமனைப் பற்றியும்,
அக்கா மகாதேவி சென்ன மல்லிகார்ஜுனாவைப் பற்றியும்,
ஆண்டாள் கிருஷ்ணனைப் பற்றியும்,
புரந்தர தாசன் விட்டலனைப் பற்றியும்
எழுதாமல் இருக்க முடியுமா?
அவர்களின் இறைவன் வேறோர் உலகில் இருந்தான்.
என் இறைவியோ என் கையெட்டும் தூரத்தில் இருக்கிறாள்
என் சுவாசத்தில் கலந்திருக்கிறாள்.
’நான் தற்கொலை செய்து கொண்டால் என்ன செய்வாய்?’ என்றேன்.
நானும் சாவேன் என்றாள்.
என்ன இறைவி இது?
எப்படி உன்னைப் பற்றி எழுதாமல் இருப்பது?
நீ என்ன சொன்னாலும் செய்வேன்
ஆனால் சுவாசிக்காமல் இருக்கச் சொன்னால் எப்படி?
நீ என் சுவாசம்,
நீ என் உலகம்,
நீ என் ஆன்ம ஒளி,
நீ என் இயக்கு விசை.
நீயின்றி நானில்லை.
எல்லாம் சினிமா வசனம்
ஆனால் இதை ஒருவன் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறானே?
என் ஆன்மா என் மஜ்ஜையை மசியாக்கி
எழுதிக்கொண்டிருக்கிறது—
அதை எப்படி நிறுத்துவது?
சொல் இறைவியே,
பறவை பறக்க வேண்டும்
அதைச் சிறையிட முடியாது.