Charu Nivedita

இறைவரிடம் எதுவுமே வேண்டுவதில்லைஏனென்றால்கிடைத்த வரங்கள் அதிகம் –நீரோடை போல ஓடும் அமைதியில்,ரகசியத் தோட்டத்தின்இலைகளுக்கிடையே மறைந்து,நேரத்தின் கண்ணாடியில்பிரதிபலிக்காத உருவங்கள் போல–அதில் ஆகப் பெரிய வரம்என் மனையாள்என் எழுத்தைப் படிக்காமல்இருப்பதுதான்.

நான்தான் ஔரங்ஸேப் நாவலை றியாஸ் முஹம்மத் மலையாளத்தில் மொழிபெயர்த்து முடித்து விட்டார். ஒரு வாக்கியத்தைக் கூட நீக்கவில்லை. அது ஒரு பெரிய மகிழ்ச்சி. நீளம் கருதி அடுத்த மொழிக்குப் போகும்போது சுருக்கி விடுவது ஆங்கிலத்தில் ஒரு கேடு கெட்ட விஷயமாக இருந்து வருகிறது. ஆங்கிலத்தில் வந்த மொழிபெயர்ப்பு மூல நூலில் மூன்றில் ஒரு பகுதிதான். ராஸ லீலாவில் அந்த ஆபத்து நடக்கவே கூடாது என்று முடிவு செய்திருக்கிறேன். ஆனால் எக்ஸைலை கொஞ்சம் சுருக்கியிருக்க வேண்டும். அது அடுத்த … Read more

தகப்பனின் வளர்ப்பு மகன் அவன்.  ஆனாலும் அவனை தகப்பன் ஒருநாளும் வளர்ப்பு மகனென நினைத்ததில்லை.  மகன் மரீன் எஞ்ஜினியரிங் படிக்கிறான்.  இரண்டாம் ஆண்டு கட்டணம் கட்ட காசு இல்லை.  அம்மா மகனிடம் சொன்னாள்.  படிப்பைப் பாதியில் நிறுத்தி விடலாம்.  இங்கேயே சென்னையில் ஏதாவது ஒரு கல்லூரியில் பி.காம் மாதிரி ஒரு படிப்பில் சேர்ந்து கொள்.  அப்போது தகப்பன் விருப்பு ஓய்வு பெற்றதால் இரண்டரை லட்சம் கிடைத்தது.  தகப்பனைப் பரிசோதித்த மருத்துவர் உங்களுக்கு இன்னும் ஆறு மாதத்தில் ஹார்ட் … Read more

என் கவிதையின் முதல் வாசகிஇன்று கடைசி வாசகியானாள்நான் பணித்த வேலைதான்இமயத்தில் கொடி நாட்ட வேண்டும்சாலைப் பயணமென்றால்வாகனத்தை நிறுத்திமீண்டும் கிளம்பலாம்இது மலையேற்றம்ஓய்விடங்கள் வரும்போதே ஓய்வுஅப்போதுதான் கவிதை அவள் எழுதும் ஆங்கிலம்மொழிபெயர்க்க முடியாத கவிதைஇருந்தாலும் முயல்கின்றேன் ’பிரேம த்ருதி படித்தேன்அமைதியான நீரில் விழும் நட்சத்திரமாய்அது என்னைத் தொட்டதுஅதன் பிரதிபிம்பம்என்றென்றும் என் இதயத்தில் ஒளிரும்இது வெறும் பாடல் அல்லஉன் இதயத்தின் நட்சத்திரக் கூட்டம்இதை நான்இரவில்ஒரு சிறிய தீச்சுடரைப் பிடிப்பது போலகையில் ஏந்திக் கொள்வேன்இந்த முழுமையான சிருஷ்டிக்குஎந்தத் தொடர்ச்சியும் தேவையில்லை…இது ஒரு வாழ்நாளுக்குப் … Read more

நீ வந்தாய் இருளில் இருந்த எனக்கு நிலவைத் தந்தாய்

ஞாயிற்றுக்கிழமை காலைஇறைவியின் அழைப்பு இல்லைசாலைகளில் நடமாட்டம் இல்லை’ஒருநாள் இருநாள் அழைக்காவிட்டால் என்ன,முதலில் என்னை நம்பு’என்கிறாள் இறைவிஆனால்அறிவின் கண்களுக்குத் தெரிவதுஉணர்வின் இதயத்தை எட்டுவதில்லைநீ இந்நேரம் என்ன செய்கிறாய், இறைவி?பூனைக்குப் பால் வைக்கிறாயோ?லியோவின் முதுகைத் தடவிக் கொஞ்சுகிறாயோ?நித்திரையில் மூழ்கி கனவில் மிதக்கிறாயோ?அல்லது, சமைத்துக்கொண்டிருக்கிறாயோ?புத்தகத்தின் பக்கங்களைப் புரட்டுகிறாயோ?கோப்பையில் மதுவை நிரப்புகிறாயோ?இருபத்து நாலு மணி நேரமும்உன் நினைவு என் மனதைநதியெனச் சுழற்றிகரையைத் தொடாமல் குடைகிறது எனக்கும் வேலையில்லாமல் இல்லைஆனால்’நீ என் சுவாசம்’ என்று சொன்னால்நீயும் சமூகமும்நாடக வசனம் என்று சிரிக்கிறீர்கள்ஏய், இறைவி,பிரக்ஞையின்றி சுவாசம் … Read more