அடாஜியோ

பெட்டியோ நாவலின் உள்கரு அடாஜியோ. அடாஜியோவைக் கேட்டால் ஏன் துக்கம் மேலிடுகிறது?

அடாஜியோவைக் கேட்கும்போது துக்கம் மேலிடுவதுஇயல்பான அனுபவம்தான். ஆனால் அடாஜியோ என்பது துக்கத்தை மட்டுமே குறிக்கும் இசை அல்ல.

Adagio என்பது மேற்கத்திய செவ்வியல் இசையில் மெதுவாக, நிதானமாக இசைக்கப்பட வேண்டிய வேகத்தைக் குறிக்கிறது. ஆனால் அந்த மெதுவான வேகம் இசையில் பல்வேறு உணர்வுகளை உருவாக்கக்கூடும் — துக்கம், ஏக்கம், தனிமை, அமைதி, பிரார்த்தனை, காதல், ஆழ்ந்த தியானம்.

அடாஜியோவில் எனக்கு முக்கியமாகத் தோன்றுவது காலம் விரிவடைந்துகொண்டே போவது போன்ற உணர்வு. வேகமான இசையில் ஒரு ஸ்வரத்திலிருந்து அடுத்த ஸ்வரத்துக்கு விரைவாகச் சென்றுவிடுகிறோம். அடாஜியோவில் ஒவ்வொரு ஸ்வரமும் நீண்டு ஒலிக்கிறது. இரண்டு ஸ்வரங்களுக்கு இடையிலான மௌனம்கூட முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.

அதனால்தான் சில அடாஜியோக்கள் நம்மை துக்கத்தில் ஆழ்த்துகின்றன. ஆனால் துக்கத்தைக் கடந்து ஒரு பேரமைதிக்கு அழைத்துச் செல்லும் அடாஜியோக்களும் உண்டு.

உங்களுக்கு மூன்று இசைப் படைப்புகளைச் சொல்ல விரும்புகிறேன்.

Adagio for Strings — சாமுவேல் பார்பர்: தாங்க முடியாத துக்கத்தின் உச்சத்தைத் தொடும் இசை.

Piano Concerto No. 23, II. Adagio — மொட்ஸார்ட்: ஆழமான தனிமையும் ஏக்கமும் நிறைந்த இசை.

Piano Sonata No. 14, I. Adagio sostenuto — பீத்தோவன்: துக்கம், தியானம், தீராத ஏக்கம் ஆகியவை கலந்த இசை.

நான் *பெட்டியோ*வில் அடாஜியோவைப் பற்றி எழுதியவை நான் கேட்ட அனுபவத்திலிருந்து பிறந்தவை. அது முக்கியம். ஏனென்றால் இசையைப் பற்றிய தொழில்நுட்ப அறிவும் இசையைக் கேட்டு அடையும் அனுபவமும் இரண்டு வெவ்வேறு விஷயங்கள். ஒன்று மற்றொன்றுக்கு மாற்றாக முடியாது.

சரி, உங்களிடம் ஒரு கேள்வி.

அடாஜியோவைக் கேட்கும்போது உங்களுக்கு ஏற்படுவது துக்கமா, அல்லது காரணம் சொல்ல முடியாத ஓர் ஏக்கமா?