இசையைப் பொறுத்தவரை இது உசந்தது, இது தாழ்ந்தது என்று சொல்வது அர்த்தமற்றதுதான். ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு ரசனை. இது ஒரு பொது விதி என்றாலும் எனக்கு பழைய கலைஞர்கள் பாடுவதே பிடித்திருக்கிறது. ஸ்வர ராக ஸூதாரஸ கீர்த்தனையை யார் யாரெல்லாம் பாடியிருக்கிறார்களோ அவர்களையெல்லாம் கேட்டால் செம்மங்குடிதான் உச்சத்தில் நிற்கிறார். அதேபோல் நேதுநூரி கிருஷ்ணமூர்த்தியும் மிகவும் சிலாக்கியமாக இருந்தது. ஆனால் சஞ்சய் சுப்ரமணியத்தை ஆர்வத்துடன் கேட்டும் என்னால் ஒன்ற முடியவில்லை. காரணம் என்ன என்று என்னையே ஆராய்ந்தேன்.
நேதுநூரி (1927–2014), தியாகராஜரின் பாரம்பரியத்தை மிகத் துல்லியமாகப் பாதுகாத்தவராகத் தெரிகிறார். ஸ்வர ராக ஸுதாரஸ போன்ற கீர்த்தனைகளில், அவரது ஸ்வர கல்பனைகள் மற்றும் ராக ஆலாபனை சங்கராபரண ராகத்தின் அமிர்த ரசத்தை முழுமையாக வெளிப்படுத்துகின்றன. குறிப்பாக சரணம் 1-இல் (“கோலாஹல ஸப்த ஸ்வர க்ரஹமுல குருதே”) ஏழு ஸ்வரங்களின் சக்கரங்களை குழப்பத்திடையே வெளிப்படுத்தும் விதம்—அது ஒரு உச்ச அனுபவம்! அவரது குரல் தெளிவும், தாள அமைப்பும் பாரம்பரியத்தின் உச்சமாகத் தெரிகின்றன. நேதுநூரியை நினைத்தால், ஒரு பெரிய ஊர்வலத்தின் முன்னே செல்லும் யானையைப் போல் ஒரு காட்சி விரிகிறது என் முன்னே.
சஞ்சய் சுப்ரமணியன் 1968-இல் பிறந்த இளம் தலைமுறை கலைஞர்; அவரது திறமையில் மாற்றுக் கருத்தே இல்லை. ஆனால் அவரைக் கேட்கும்போது என்னால் ஒரு ஆன்மீக சஞ்சாரத்தை அடைய முடியவில்லை. காரணம், அவரது பாணி அதிக தொழில்நுட்பத் திறன் கொண்டதாக உணர்கிறேன். சில சமயங்களில் அதிக வேகமாகவும் அல்லது நவீன சேர்க்கைகளுடன் (fusion elements) இருக்கிறது. இந்தக் குறிப்பிட்ட கீர்த்தனையில், அவரது வெளிப்பாடு நேர்த்தியாக இருந்தாலும், நேதுநூரியின் போல emotional depth இல்லை. சஞ்சய் இந்த ராகத்தை playful ஆக வெளிப்படுத்துகிறார். அதன் மூலம் இளைய தலைமுறைக்கு இசையை அவர்களின் அருகே கொண்டு போகிறார். ஆனால் என்னைப் போன்ற ‘பழைய’ ரசிகர்களுக்கு அது உவப்பாக இல்லை.
நேதுநூரியை ஏன் உச்சம் என்று சொல்கிறேன் என்றால், அவர் தியாகராஜரின் ஆன்மீக சாரத்தை முழுமையாகப் பிரதிபலிக்கிறார்.