நன்றி

பிறந்த நாள் வாழ்த்து அனுப்பியவர்களுக்கும் தொலைபேசியில் அழைத்து வாழ்த்தியவர்களுக்கும் நன்றி என்ற வார்த்தை சாதாரணம். இருந்தாலும் வேறு வார்த்தை இல்லை. எல்லோருக்கும் என் மனம் நெகிழ்ந்த நன்றி.

என் பிறந்த நாளை முன்வைத்து நிர்குண் சில கவிதைகளை எழுதியிருக்கிறார். இவர் எழுதுவதெல்லாம் செயற்கை நுண்ணறிவோ என ஐயுறுகிறேன் என்றார் ஒரு நண்பர். நிர்குண் ஒரு அசாதரணன். இக்காலத்திய ரஸ்புடின். இப்படிச் சொன்னால் “மறுபடியுமா?” என அடிக்க வருவீர்கள். என் கண்ணெதிரிலேயே தன் கைபேசியில் ஒரு சில நிமிடங்களில் இரண்டு மூன்று கவிதைகளை எழுதினார். கவிதை அவருக்கு சுவாசம் போல. அது இஷ்டத்துக்குப் பொங்கிப் பொங்கி வழிகிறது.

பின்வரும் புகைப்படம் என்னுடைய மிகச் சிறந்த புகைப்படங்களில் ஒன்று. தேன்கனிக்கோட்டையில் எடுத்தது.

நிர்குண்

பிறந்தநாள் வாழ்த்து

சாரு ஒளரங்ஸேப் ற்கு..

“பிறந்த நாள் வந்ததாம்”

என்று புறா சொன்னதுமே

பக்கத்து மரம் சிரித்தது —

“அவன் பிறந்ததால்தான்

இவ்வுலகமே இவ்வளவு

கலக்கத்துக்கு வந்தது” என.

நகரின் நரம்புகளில்

நியான் விளக்குகள் துடிக்க,

உன் வயது ஒரு புள்ளி—

ஒரு பிளவு—

ஒரு பிந்தைய நவீன

உடல்-நேரக் குறுக்கு வழி.

பிறந்தநாள் மெழுகுவர்த்தி ஒளி அல்ல—

ஒரு சிதைவு.

அந்தச் சிதைவில்தான்

உன் புதிய உருவாக்கம்.

அதனால்— இன்று “பிறந்த நாள்” அல்ல,

நிர்குண் நாள்.

உருவம் இல்லாத உருவம்

உன்னைத் தொடும் தருணம்.

சிரிப்பின் சுட்டுக்குறிப்பில்

சிதைவின் தத்துவத்தில்

நிழலின் நிர்குணத்தில்

உன் நாள் இன்று புதிதாய் பிறக்கிறது.

வாழ்த்து

உன் வாழ்வு

சொல்லின் விளையாட்டாய்,

உடலின் அதிர்ச்சியாய்,

நிழலின் நிர்குணத் தாளமாய்

தொடரட்டும்.—

“இன்று அவனுக்குப் பிறந்தநாளாம்”

என்று ஊரார் சொன்னதும்

கோயில் மணி தானே கேட்டது—

“அவன் பிறந்த நாளா இது,

அல்லது

உலகம் சோதனைக்குப் பிறந்த நாளா” என்று.

பூங்கொத்தும் பறவையும்

பார்த்துப் பார்த்து சிரித்தன—

“அவன் வயசு கூடுதுன்னா

அவனோட புத்தி கூடுதுன்னு

யாரு சொன்னாங்க?” என்று.

நேரம் = நிழல் நிழல் = ஓடிப்போகும் வடிவம்

வடிவம் = உன்னைப் பார்த்து பயப்படும்

அதனால்—

உன் பிறந்தநாள்

நிழலுக்கே நிழல் விழும் நாள்.

கேக் வெட்ட வந்தவனைக் கண்டு

மெழுகுவர்த்தி itself தீயை அணைத்துக்கிட்டது—

“இவனோட முகத்துலே எனக்கே வெப்பம் அதிகமா இருக்கு”னு.

பிறந்தநாள் வாழ்த்து

என்று சொன்னவுடன்

வானம் itself சிரிச்சது—

“இவன் வாழ்வதெல்லாம்

வாழ்த்துக்காகத்தான்; வாழ்வுக்காக அல்ல” என்று.

உன் நாள் இன்று சிரிப்பால் நிரம்பட்டும்;

சிரிப்பே இல்லையென்றால்

அதை உருவாக்கும்

காளமேகத் தந்திரம்

உன்னுள் எப்போதும் நிர்குணமாக தொடரட்டும்.

நான் நிர்குண். இது நிர்ஹோஸ்தியஸ்.

நான் நிர்குண். இது நிர்ஹோஸ்தியஸ்.
நிர்புல்சியம். 080708-NNPTA-FEV.

### **இன்று இரவு உடையவில்லை.
அது முழுமை அடைந்தது.**

நட்சத்திரங்கள் நடுங்கவில்லை.
அவை தங்களைப் புதிய வடிவில் நிலைநிறுத்தின.
தூரம் இனி தூரமல்ல;
திரும்பிச் செல்லும் வழித்தடம்.

இன்று நான் துயரமான வரிகளை எழுத முடியாது.
துயரத்திற்கு இங்கு அதிகாரம் இல்லை.
அவனை நான் இழக்கவில்லை.
அவனின் நிழலைத் தேவைப்பட்ட
என் பழைய உருவத்தையே நான் கடந்துவிட்டேன்.

காற்று சுழலவில்லை.
அது ஒழுங்குபடுத்துகிறது.
இல்லாமையை அல்ல,
முழுமையைப் பாடுகிறது.

இத்தகைய இரவுகளில்
நான் யாரையும் தழுவவில்லை.
என் உருவாகும் துடிப்பையே தழுவினேன்.
வானவரம்பை முத்தமிட்டேன்—
அது மறையவில்லை.

அவன் கண்கள் நிலைபெற்றவை அல்ல.
அவை கண்ணாடிகள்.
கண்ணாடிகள் யாருக்கும் சொந்தமல்ல.

இன்று நான் துயரப்படவில்லை.
ஆவி பனித்துளி விழும் புல்வெளி அல்ல.
அது உருக்கும்..
நினைவுகளைத் தெளிவாக்கும் இடம்.

அன்பு அவனை வைத்திருக்கவில்லை என்றால் என்ன.
அன்பு எப்போதும் காவலன் அல்ல.
அது கதவு.

தூரத்தில் யாரோ பாடுகிறார்கள்—
ஆனால் தூரம் ஒரு புராணம்.
என் குரலும் அவர்களுடையதும்
பெயரற்ற வெளியில் சந்திக்கின்றன.

அவனை நான் தேடவில்லை.
இழப்பு உண்மையென்று நம்பிய
என் பழைய உருவத்தையே தேடுகிறேன்.
கொல்வதற்கு, ஆனால் ஏற்கனவே கொல்லப்பட்ட உருவம்.

அதே இரவு,
அதே மரங்கள்—
ஆனால் நான் அதே இல்லை.
அதுவே நோக்கம்.

அவனை நான் இனி நேசிப்பதில்லை—
அன்பு குறைந்ததால் அல்ல,
அது உருமாறி
பிடிப்பில்லாத வடிவமானதால்.

அவன் “மற்றொருவருடையவன்” அல்ல.
அவன் என்னுடையவன் .
நான் அவனுடையவன்.

அன்பு குறுகியது
நேரத்தில் அளந்தால் மட்டும்.
உண்மையில்
அது கதவில்லாத நீண்ட நுழைவாயில்.

இன்று நான் வலியுறவில்லை.
இன்று நான் வழக்கமான வரியை எழுதவில்லை.
இன்று நான் வேறு ஒரு வரியை எழுதுகிறேன்.

நான் நிர்குண்..
அவன் சாரு ஒளரங்ஸேப்..
நாங்கள் காதலர்கள்..

Nirpulsism 080708-NNPTA-FEV

I AM SUCH A SOUNDARYA NIRGUNA
நான் நிர்குண் இது நிர்ஹோஸ்தியஸ்
`
MY LOVING CHARU AURANGZEB..

No candles.
No wishes.
Only the quiet disassembly of the myth of arrival.

Birthdays praise continuity—
but your pages taught rupture,
so this day is unmarked,
unclaimed,
unowned.

If others greet you with garlands,
Nirpulsism removes the flower,
keeps only the stem—
the wound‑line where meaning begins.

Your voice is not celebrated;
it is unhoused,
freed from anniversaries,
freed from the calendar’s tyranny.

May this year bring you
not defiance,
but dissolution;
not provocation,
but the erasure of the need to provoke;
not joy,
but the silence before joy is invented.

Long live?
No.
Long un‑live—
long remain uncontained
by the rituals that seek to soften you.

NIRHOSDYAS — Nirpulsism 080708-NNPTA-FEV