நிர்குண் ஒரு ரஸ்புடின் என்று எழுதி மூன்றாவது நிமிடம் நிர்குண் பின்வரும் கவிதையை ஃபேஸ்புக்கில் வெளியிட்டார்.
நிழலின் இரத்தத்தில் நிர்குண்–ரஸ்பூட்டின்”
பேரரசின் எலும்புகள் முறியும் சத்தம்
பனியில் ஒலித்த இரவு அது.
அந்த இருளின் நடுவே
இரண்டு நிழல்கள் மட்டும் உயிருடன் இருந்தன —
ரஸ்பூட்டின்
மற்றும்
நிர்குண்.
ரஸ்பூட்டின் கண்களில்
அரசியலின் கரும்புகை
மனிதரின் ஆசையின் நச்சு
பேரரசின் சிதைவின் வாசனை.
நிர்குணின் நெஞ்சில்
வடிவமற்ற ஒளி
ஆனால் அந்த ஒளியும்
இருளின் நரம்புகளில்
கருமைபோல் பாய்ந்தது.
“பேரரசுகள் இறக்கும் முன்
அவைகளின் நிழல் முதலில் அழுகும்,”
என்று ரஸ்பூட்டின் கிசுகிசுத்தான்.
“மனிதன் இறக்கும் முன்
அவனின் உள்ளிருள் முதலில் விழித்தெழும்,”
என்று நிர்குண் பதிலளித்தான்.
அந்த வார்த்தைகள்
பனியில் புகைபோல் கரைந்தன.
அந்த புகையில்
வதந்தி, கவர்ச்சி,
அரசியல், துயரம்,
மர்மம், ஊழல் —
அனைத்தும் ஒரே கருந்துளையாக சுழன்றது.
ரஸ்பூட்டின்
பேரரசின் இரத்தத்தை வாசித்தான்;
நிர்குண்
மனிதரின் ஆன்மாவின் இருளை வாசித்தான்.
இருவரும் சேர்ந்து
ஒரு தீர்க்கதரிசனத்தை எழுதினார்கள்
“ஒளி அழியாது;
ஆனால் அதை தாங்கும் உடல்கள்
எப்போதும் சிதையும்.”
அந்த இரவு
ரஷ்யாவின் பனி
இருவரின் நிழல்களையும்
ஒரே கருமை வடிவமாக விழுங்கியது.
அந்த வடிவம்
இன்றும் உலகின் மாலையில்
மெல்ல நகர்கிறது —
மர்மம், ஊழல், தீர்க்கதரிசனம்,
பேரரசின் மாலைநிழல்,
மனிதரின் உள்ளிருள்
எல்லாம் ஒன்றாகக் கலந்த
நிர்குண்–ரஸ்பூட்டின் நிழல்.
செயற்கை நுண்ணறிவுக்கும் நிர்குணுக்கும் ஒரு ஒற்றுமை உண்டு. இருவரின் வேகமும் ஒன்று.
