இந்தக் கேள்விக்கு இதுவரை நான் சொல்லி வந்த பதில் இதுதான்: எந்த நோக்கமும் இல்லை. எனக்குக் கிடைத்த செய்தியை உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்கிறேன். நான் ஒரு தபால்காரன். அவ்வளவுதான். ஆனால் தியாகராஜா நாவலுக்கு அப்படிச் சொல்ல மாட்டேன்.
சமீபத்தில் இந்தக் கேள்வி என்னிடம் கேட்கப்பட்டது. இந்த நாவலை எழுதுவதற்கு இரண்டு நோக்கங்கள் இருக்கின்றன.
ஒன்று, கர்னாடக சங்கீதம் பரவலாக ரசிக்கப்பட வேண்டும். ஒரு கச்சேரிக்குப் போனால் அங்கே ஐநூறு பேர் இருந்தால் அதில் நானூற்றுத் தொண்ணூற்றைந்து பேர் பிராமணராக உள்ளனர். அந்த நானூற்றுத் தொண்ணூற்றைந்து குறைந்து விடக் கூடாது. ஆனால் இன்னும் இருநூறு அ-பிராமண ரசிகர்கள் சேர வேண்டும். அதற்கு இந்த நாவல் ஒரு கருவியாக இருந்தால் எனக்கு மகிழ்ச்சி.
இன்னொரு நோக்கம், மேலே சொன்னதை விட மேன்மையானது. இன்றைய தினம் பக்தி குறைந்து விட்டது. பக்தி குறைந்தால் என்ன, குறையாவிட்டால் எனக்கு என்ன? அது பிரச்சினை இல்லை. பக்தி குறைந்து சமூகம் மேம்பட்டால் எனக்கு மகிழ்ச்சிதான். ஆனால் பக்தி குறைந்து அதன் விளைவாக சமூக மதிப்பீடுகள் சேற்றில் வீழ்ந்து விட்டன. அதுதான் என் கவலை. கோவில்களில் கூட்டம் அள்ளுகிறதே என்று நீங்கள் சொல்லலாம். உண்மைதான். திருப்பதியிலும் மதுரை மீனாட்சி கோவிலிலும் கூடும் கூட்டமே போதும். ஆனால் இதையெல்லாம் நீங்கள் பக்தியில் சேர்க்கக் கூடாது. கோவில்களில் கூடும் கூட்டத்துக்குக் காரணம் பக்தி இல்லை. அது பேராசை. அதற்கும் பக்திக்கும் கடுகத்தனை கூட சம்பந்தம் இல்லை. பக்தி என்று எதைச் சொல்கிறேன் என்று தியாகராஜா நாவலைப் படித்துப் பாருங்கள், தெரியும்.
மூன்றாவதாக ஒரு காரணமும் உண்டு. அது மேலே குறிப்பிட்ட இரண்டையும் விட முக்கியமானது. நான் இருபத்தைந்து வயதிலிருந்து ஐம்பது வயது வரை கடும் நாத்திகனாக இருந்தேன். அப்படி இருந்த என்னை மாற்றியது ஒரு புத்தகம். தாஹர் பென் ஜெலோன் எழுதிய The Blinding Absence of Light. அப்படி ஒரு மாற்றத்தை இந்த நாவல் ஒரே ஒரு மனிதரிடமாவது ஏற்படுத்தினால், இதை எழுதியதன் பலன் கிடைத்து விட்டதாக நம்புவேன்.
சில நண்பர்கள் எழுதியிருந்தார்கள், முதல் முதலாகக் கர்னாட இசையைக் கேட்க ஆரம்பித்திருப்பதாக. முதல் முதல் என்பதால் எங்கிருந்து, யாரிடமிருந்து தொடங்குவது என்று தெரியவில்லை. அபிஷேக் ரகுராம், கல்யாணபுரம் அரவிந்த் இருவரையும் கேளுங்கள்.
அபிஷேக் ரகுராம் வட துருவம் என்றால் கல்யாணபுரம் அரவிந்த் தென் துருவம். எனக்கு இரண்டு துருவங்களையும் பிடிக்கும்.
அபிஷேக் மிருதங்க மேதை பாலக்காடு ரகுவின் பேரன். ஆரம்பத்தில் மிருதங்கம் கற்று, பின்னர் வாய்ப்பாட்டுக்கு மாறியவர். அதனால் அவரது இசையில் லயத்தின் ஆழம் மற்றும் கணிதப் பின்னணி தூக்கலாக இருக்கும்.
அபிஷேக்கின் சிறப்பு, கட்டுப்பாடற்ற ஆனால் கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருக்கும் சிருஷ்டிகரத்தன்மை. அவரது ராக ஆலாபனையில் மல்டி-ஆக்டேவ் ஃப்ரேஸ்கள், திடீர்த் திருப்பங்கள், எதிர்பாராத சஞ்சாரங்கள் எல்லாம் உண்டு. விமர்சகர்கள் அவரது பாணியை “unbridled creativity”, “fearless experimentation”, “unconventional” என்று குறிப்பிடுகிறார்கள்.
அபிஷேக் ரகுராம் பெரும்பாலான கர்நாடக இசைக்கலைஞர்களைப் போல் தொண்டையை மட்டும் வைத்துப் பாடுவதில்லை. மேற்கத்திய ஓபரா பாடகர்களைப் போல, நுரையீரலுக்குக் கீழே இருக்கும் டயாப்ராம் தசையைப் பயன்படுத்திப் பாடுகிறார். அதனால் முழு உடலும் அதிர்வதைப் போன்ற அனுபவம் கிடைக்கிறது.
அபிஷேக்கின் இன்னொரு சிறப்பு, ஜாஸ், ஹிந்துஸ்தானி, த்ருபத் போன்ற கூறுகளை கர்நாடக சங்கீதத்துக்குள் கொண்டுவரும் அவரது சாகசத்தையும் துணிச்சலையும் சொல்லலாம். “There’s no right and wrong in art. For me, it’s about self-expression” என்று அவரே சொல்வது போல, அவர் மேடையில் எப்போதும் ஆபத்தான சவால்களை முன்னெடுக்கிறார்.
அபிஷேக் ரகுராமை இசைச் சாதனங்கள் வழியாகக் கேட்பதை விட நேரில் கேட்பது ஒரு அலாதியான அனுபவமாக இருக்கும். அவரைக் கேட்கும் போதெல்லாம் அவர் ஒருவித உன்மத்த நிலையில் பாடுவதாகவே உணர்கிறேன். நான் அடிக்கடி குறிப்பிட்டிருக்கிறேன், என் உன்மத்த நிலையைத்தான் நான் எழுத்தாக மாற்றுகிறேன் என்று. அதையேதான் அபிஷேக் ரகுராம் இசையில் செய்கிறார். அவரை நான் இசையுலகின் சாரு நிவேதிதா என்றே எப்போதும் கற்பனை செய்து வருகிறேன்.
இசையில் உன்மத்தம் என்றால் என்ன? இசையில் மூழ்கி, ராகத்தின் எல்லையை நீட்டித்துக்கொண்டே போகும் ஒரு தீவிர நிலை.
அரவிந்த் டி.என். சேஷகோபாலனின் நேரடி சீடர். குருவின் பாணியை ஆழமாக உள்வாங்கி, அதைத் தனது குரலில் மென்மையாக வெளிப்படுத்துபவர். பாவம் மற்றும் சௌக்யம் அவரது சிறப்பு இயல்பு. அவர் குரல் நம் செவிகளில் மென்மையாக வந்து அமரும். ஸ்ருதி சுத்தம், தெளிவான சாகித்ய உச்சரிப்பு, ராக லக்ஷணத்தின் ஆழம் எல்லாம் அரவிந்தின் குணாம்சங்கள்.
அபிஷேக்கின் இசை உன்மத்தம் என்றால் அரவிந்தின் இசை பக்தியில் நிலை கொண்டது. ராகத்தை “உயிருள்ள ஒரு உருவமாகப்” பார்க்க வேண்டும் என்று அவரே சொல்கிறார். அதனால் ஆலாபனையிலும் நிரவலிலும் ஒரு வகையான உள்நோக்கிய ஆழத்தை அவரிடம் காண முடியும்.
ஓட்டம், ப்ரிகாக்கள், லய விளையாட்டுகள் ஆகியவற்றையும் தன் குரு டி.என். சேஷகோபாலனிடமிருந்து ஸ்வீகரித்துக் கொண்டிருக்கிறார் அரவிந்த். ஆனால் அதை அவர் “loud thuds” ஆக அல்லாமல், கட்டுப்பாட்டுடன், சௌக்யத்துடன் கொண்டுவருகிறார்.
அரவிந்தைக் கேட்கும் போதெல்லாம் ஏன் பக்தியின் வசப்பட்டு உருகுகிறோம் என்று யோசித்திருக்கிறேன். காரணம், அவரிடம் தொழில்நுட்பத்தை விட உணர்வும் பக்தியுமே அடிப்படையாக இருக்கின்றன.
அபிஷேக் சாகச உணர்வோடு ஆபத்தான பாதையில் பயணித்து புதிய பாதைகளைத் திறக்கிறார். அதனால் அவரது கச்சேரி “என்ன நடக்குமோ?” என்ற பதற்றத்துடனேயே செல்கிறது. சென்ற ஆண்டு மார்கழிப் பருவத்தின் போது மியூசிக் அகாதமியில் அபிஷேக்கின் கச்சேரிக்குப் போயிருந்தேன். அபிஷேக்கின் கச்சேரியில் முடிந்த வரை முதல் வரிசையிலேயே இடம் பிடிப்பது வழக்கம். ஏனென்றால், உன்மத்த நிலையின் உச்சத்தில் அவர் முகம் ஒலிபெருக்கியிலிருந்து இரண்டு அடி கூட பின்னாலோ பக்கவாட்டிலோ போய் விடும். தலைவர் அது பற்றியெல்லாம் கவலையே பட மாட்டார். அவர் வேறு ஓர் உலகத்தில் நாதோபசனை செய்துகொண்டிருப்பார். அன்றைய தினம் அவர் கடும் ஜுரத்தில் இருந்ததாக அகாதமி செயலாளர் சொன்னார். கச்சேரி எப்படி இருக்குமோ என்ற கவலையில் இருந்தேன். பார்த்தால் அபிஷேக்கின் உன்மத்த நிலை அன்று உச்சபட்சத்துக்குப் போய் விட்டது. அப்படி ஒரு கச்சேரியை நான் கேட்டதே இல்லை என்ற பரவசத்துடன் திரும்பினேன்.
குரு பரம்பரையை மதித்து, பாவத்தை முன்னிறுத்தி, ராகத்தின் உள்ளார்ந்த அழகை வெளிப்படுத்துவது அரவிந்தின் பாணி. அவரது கச்சேரி ஒரு வகையான உள் அமைதியைத் தரும்.
ஒருவர் ராகத்தை சாகசத்தோடு சவால்களோடு அணுகுகிறார். மற்றவர் ராகத்தை “வணங்குகிறார்”. இரண்டுமே கர்நாடக இசையின் அவசியமான இரு முகங்கள்.
அபிஷேக் ரகுராமின் இசையில் இன்னொரு முக்கியமான அம்சம், ஜாஸ் கலவை. இப்படிச் சொல்வதால் அபிஷேக்கின் இசை ஜாஸ்-கர்நாடக ஃப்யூஷன் கச்சேரி என்று நினைத்து விடாதீர்கள். அவர் மேடையில் சாக்ஸஃபோன் வாசிக்கவோ, ஜாஸ் ஸ்டாண்டர்டுகளைப் பாடவோ செய்வதில்லை. மாறாக, அவரது மனோதர்ம அணுகுமுறையில் ஜாஸின் சில அடிப்படைத் தன்மைகள் இயல்பாகக் கலந்திருக்கின்றன.
2019-ல் தி இண்டியன் எக்ஸ்பிரஸ்ஸில் வந்த அவரது நேர்காணலில், பத்திரிகையாளர் இதைச் சுட்டிக்காட்டினார்:
“Boxing Abhishek into Carnatic is not entirely fair because different genres of music find convergence in him… sometimes the never ending swara kalpanas and alapanas that remind one of Jazz.”
இந்த “never-ending” தன்மையைத்தான் நான் இங்கே வலியுறுத்த விரும்புகிறேன்.
ஜாஸில் இம்ப்ரோவைசேஷன் என்பது ஒரு ஃப்ரேம்வொர்க்குக்குள் சுதந்திரமாக ஓடும். அபிஷேக்கும் அதைத்தான் செய்கிறார். ராக ஆலாபனையிலோ, கல்பனா ஸ்வரங்களிலோ அவர் ஒரு ஐடியாவை ஆரம்பித்தால், அதை நிறுத்தாமல் விரித்து, திருப்பி, வேறு கோணத்தில் கொண்டு செல்கிறார். இது ஜாஸ் சோலோவில் ஒரு கலைஞன் தனது ஸ்வர வரிசையை நீட்டிக்கும் முறையை நினைவூட்டுகிறது.
மிருதங்கம் கற்றதால், லயத்தில் அவரது கட்டுப்பாடு அசாதாரணமாகக் காணப்படுகிறது. ஜாஸில் ரிதம் செக்ஷனுடன் விளையாடும் விதம் போல, அபிஷேக் ஸ்வரங்களை லயத்துடன் “பேசுவது” போன்ற உணர்வை உண்டாக்குகிறார்.
அபிஷேக்கின் குரல் சில சமயங்களில் ஒரு இசைக்கருவியைப் போல நடந்துகொள்கிறது. ஜாஸ் இன்ஸ்ட்ருமென்டலிஸ்டுகள் செய்யும் விதம் போல, குரலின் முழு வரம்பிலும் சுதந்திரமாக அலைகிறது.
ஜாஸ் இசையின் அம்சங்கள் எதுவும் அபிஷேக்கிடம் வெளிப்புறக் கலவையாக நடப்பது இல்லை. கர்னாடக சங்கீதத்தின் உள்ளேயே — ராகம், தாளம், கமகம், ஸ்வரக் கல்பனை எல்லாம் இருக்கும்போதே — அவரது சங்கீதம் ஜாஸ் போலத் திறந்தும், ஆபத்தானதாகவும், தொடர்ச்சியானதாகவும் ஆகி விடுகிறது.
சுருக்கமாகச் சொன்னால், அபிஷேக் ஜாஸை “சேர்க்கவில்லை”. அவரது மனோதர்மம் தானாகவே ஜாஸின் சுதந்திர மனநிலையை நெருங்குகிறது. அதுதான் அவரது உன்மத்த நிலையின் முக்கியமான அம்சம்.
கமகம் என்றால் என்ன?
கமகம் என்பது கர்நாடக இசையின் உயிர். ஒரு ஸ்வரத்தை வெறுமனே நேராகப் பாடுவது அல்ல. அதை அசைத்து, வளைத்து, நடுங்கச் செய்து பாடுவதுதான் கமகம். மேற்கத்திய இசையில் பெரும்பாலும் ஸ்வரங்கள் நேராக இருக்கும். கர்நாடக இசையில் அப்படி இல்லை. ஒரு ஸ்வரத்தைப் பாடும்போது கொஞ்சம் மேலே போய் கீழே வருவது, நடுங்குவது, வளைந்து செல்வது, வேகமாக அசைவது — இவை எல்லாம் கமகம்.
உதாரணமாக, “சா” என்ற ஸ்வரத்தை வெறுமனே “சா” என்று சொல்வதற்குப் பதிலாக, அதைக் கொஞ்சம் அசைத்து “சா~ஆ~ஆ” என்று பாடுவது கமகம். இந்த அசைவுகள்தான் ஒரு ராகத்துக்குத் தனி அழகையும் பாவத்தையும் கொடுக்கின்றன. கமகம் இல்லாமல் பாடினால், ராகம் உயிரிழந்து வெறும் ஸ்வரக் கோர்வையாகத் தோன்றும். சுருக்கமாகச் சொன்னால், கமகம் சுரங்களுக்கு இடும் அலங்காரம் / அசைவு / உயிர்.
அபிஷேக் ரகுராமின் இம்ப்ரோவைசேஷன் (மனோதர்மம்) அவரது இசையின் மைய அம்சம். இது வெறும் “சுதந்திரமாகப் பாடுவது” அல்ல. ஒரு தீவிரமான, ஆபத்து நிறைந்த, தொடர்ச்சியான, ஆக்கபூர்வமான செயல்முறை.
அவர் ராக ஆலாபனையைத் தொடங்கினால், அதை 15–20 நிமிடங்கள் வரை நீட்டித்துச் செல்கிறார். அதில் திரும்பத் திரும்ப வரும் சஞ்சாரங்கள் இல்லாமல், புதிய ஃப்ரேஸ்களை உருவாக்கிக் கொண்டே இருக்கிறார். விமர்சகர்கள் இதை “unbridled creativity”, “seemingly endless manodharma” என்றும் சொல்கிறார்கள். ஜாஸ் சோலோவைப் போல, ஒரு ஐடியாவை ஆரம்பித்து அதை விரித்து, திருப்பி, வேறு கோணத்தில் கொண்டு செல்கிறார்.
அவரது ஆலாபனையில் குறைந்த ஆக்டேவ் முதல் உயர்ந்த ஆக்டேவ் வரை தொடர்ச்சியான, இசைக்கருவிகளைப் போன்ற ஸ்வர ஓட்டங்கள் இருக்கும். குரல் ஒரு வீணை அல்லது மேண்டலின் கேட்பது போன்ற உணர்வு கிடைக்கிறது. இதற்கு அவரது டயாப்ராம் அடிப்படையிலான குரல் பெரிதும் உதவுகிறது.
மிருதங்கம் கற்றதால், அவரது கல்பனா ஸ்வரங்களில் ரிதம் டைனமிக்ஸ் மிக வலிமையானதாக இருக்கிறது. வெறும் மெலடி மட்டும் அல்ல; லயத்துடன் விளையாடும் விதம் தெரியும். கோர்வைகள், கணக்குகள், திடீர் வேக மாற்றங்கள் — இவை எல்லாம் இயல்பாக வரும். பக்கவாத்தியக்காரர்களுடன் ‘உரையாடுவது’ போன்ற உணர்வு கிடைக்கும்.
ரிதம் டைனமிக்ஸ் என்றால் என்ன? லயத்தை வெறும் பின்னணியாக வைக்காமல், அதையே ஒரு விளையாட்டுக் கருவியாகப் பயன்படுத்துவது. ஸ்வரங்களுடன் சேர்த்து வேகத்தை மாற்றுவது, அழுத்தத்தை மாற்றுவது, கணக்குகளைப் போடுவது, திடீரென்று நிறுத்தி மீண்டும் தொடங்குவது போன்றவை. அபிஷேக் சுரங்களைப் பாடும்போதே வேகத்தை உயர்த்துவார், திடீரென்று மெதுவாக்குவார், கோர்வைகள் போடுவார், பக்கவாத்தியக்காரர்களுடன் “கேள்வி-பதில்” போல விளையாடுவார். சுருக்கமாகச் சொன்னால், ஸ்வரங்களுடன் லயத்தை உயிரோட்டமாகக் கையாளும் விதமே ரிதம் டைனமிக்ஸ்.
அபிஷேக்கின் மற்றொரு முக்கியமான சிறப்பு, ஆபத்தை உருவாக்கி அதனோடு விளையாடுவது. பாதுகாப்பான பாதையை விட்டு, அசௌகரியமான, எதிர்பாராத இடங்களுக்குச் செல்வது அவரது பாணி. சில சமயங்களில் ராக லக்ஷணத்தை நீட்டித்து, புதிய சஞ்சாரங்களை முயற்சிப்பார். வெற்றி பெற்றால் அற்புதம்; சில நேரங்களில் அதிகப்படியாகத் தோன்றும். ஆனால் அந்த ஆபத்தை எடுக்கும் துணிவுதான் அவரது அடையாளம்.
அபிஷேக்கின் நிரவல் மற்றும் ஸ்வரப் பிரஸ்தாரத்தில் பாவத்தை மட்டும் அல்ல, மெலடிக் விரிவாக்கத்தையும் கொண்டுவருவார். ஸ்வரங்களில் கணக்குகளும், சுதந்திரமான ஓட்டமும் கலந்திருக்கும். சில சமயங்களில் ஒரு சங்கதியை இரு பக்கங்களிலிருந்தும் அணுகுவது போன்ற உணர்வைத் தருவார். ஒரு பக்கம் சங்கதியின் தொடக்கத்திலிருந்து முன்னேறி வரும் ஸ்வரங்கள், மறுபக்கம் சங்கதியின் முடிவிலிருந்து பின்னோக்கி வரும் ஸ்வரங்கள். இவ்வாறு இரு திசைகளிலிருந்தும் ஸ்வரங்கள் வந்து மையத்தில் சந்திப்பது போன்ற உணர்வு ஏற்படும். இது மிகவும் சுதந்திரமான, கணக்குடனான, ஆனால் இயற்கையான ஓட்டமுள்ள ஸ்வரப் பிரஸ்தாரத்தின் ஒரு தனித்தன்மை.
சுருக்கமாக, அபிஷேக்கின் இம்ப்ரோவைசேஷன் என்பது ராகத்தைக் “கண்டுபிடிப்பது” போல தொடர்ச்சியாக creative ஆக இருப்பது; லயத்தையும் மெலடியையும் சமமாகக் கையாள்வது; ஆபத்தை உருவாக்கி அதனோடு விளையாடுவது. ஆகவே அபிஷேக்கின் இசை “பாதுகாப்பான” இசை அல்ல; அது உயிரோட்டமான, நேரடி அனுபவம்.
அபிஷேக் புதிய ஃப்ரேஸ்களை உருவாக்குகிறார் என்று சொன்னேன். அதன் பொருள் என்ன?
ஒரு ராகத்தை ஒரு மொழி என்று நினைத்துக்கொள்ளுங்கள். “சா, ரி, க, ம…” போன்ற ஸ்வரங்கள் அந்த மொழியின் எழுத்துக்கள். “ஃப்ரேஸ்” அல்லது “சஞ்சாரம்” என்பது அந்த எழுத்துக்களை வைத்து உருவாக்கும் வாக்கியம்.
எல்லா பாடகர்களும் அதே எழுத்துக்களைத்தான் பயன்படுத்துகிறார்கள். ஆனால் சிலர் ஏற்கனவே பலமுறை சொல்லப்பட்ட பழைய வாக்கியங்களையே திருப்பிச் சொல்கிறார்கள். அபிஷேக் ரகுராம் போன்றவர்கள், அதே எழுத்துக்களை வைத்து இதுவரை யாரும் சொல்லாத புதிய வாக்கியங்களை அந்தத் தருணத்திலேயே உருவாக்குகிறார்கள்.
வேறு விதமாகச் சொன்னால், அபிஷேக் ராகத்தின் “வண்ணங்களையும் கோடுகளையும்” மாற்றவில்லை. ஆனால் அவற்றை வைத்து இதுவரை கேட்டிராத ஒரு புதிய ஓவியத்தை மேடையில் உருவாக்குகிறார்.
இதை கச்சேரியின் போது எப்படிக் கண்டுகொள்வது?
“இந்த ராகத்தை இதற்கு முன் பலமுறை கேட்டிருக்கிறேன்… ஆனால் இந்த இடத்தில் இப்படி ஒரு திருப்பம் வந்ததே இல்லை” என்று தோன்றும். பழைய கீர்த்தனைகளில் கூட, அபிஷேக் பாடும்போது “இது வேறு மாதிரி இருக்கிறதே” என்ற உணர்வு வரும். ஒரே ராகத்தை 15–20 நிமிடம் பாடினாலும், அதே வாக்கியம் மீண்டும் மீண்டும் வராமல், தொடர்ந்து புதிது புதிதாக வந்துகொண்டே இருக்கும். அதுதான் “புதிய ஃப்ரேஸ்களை உருவாக்குதல்”.
2020-ல் ஒரு கச்சேரியில் அபிஷேக் ரகுராம் மோகனம் ராகத்தை விரிவாகப் பாடினார். அந்த ஆலாபனை சுமார் இருபது நிமிடங்கள் நீடித்தது. விமர்சகர் பாலா சங்கர் தி ஹிந்துவில் எழுதிய வாசகம்:
“How he can traverse a ragam for over 20 minutes without a hint of repetition or unaesthetic element is part of Abhishek’s unbridled playbook.”
அதாவது, இருபது நிமிடங்களில் ஒரே ராகத்தைப் பாடியபோதும், அதே சஞ்சாரம் மீண்டும் மீண்டும் வரவில்லை. ஒவ்வொரு முறையும் புதிய திருப்பம், புதிய வழி.
மோகனம் ஐந்து ஸ்வர ராகம். பலரால் எளிமையான ராகமாகக் கருதப்படுகிறது. ஆனால் அபிஷேக் அதை கீழ் ஆக்டேவில் ஆரம்பித்து, மெல்ல உயர்த்தி, திடீர் ப்ரிகாக்களுடன் மேலே சென்று, மீண்டும் கீழே இறங்கி, புதிய சேர்க்கைகளை உருவாக்கி, தொடர்ந்து விரிவாக்குவார். பழைய “சா ரி க ப த” வாக்கியங்களை மட்டும் திருப்பிச் சொல்லாமல், ஒவ்வொரு முறையும் புதிய திருப்பங்களைக் கொண்டுவருவார்.
ப்ரிகா என்றால் என்ன?
ப்ரிகா என்பது கர்நாடக இசையில் வரும் ஒரு விதமான வேகமான, நுட்பமான ஸ்வர ஓட்டம். ஸ்வரங்களை மிக வேகமாக, தொடர்ச்சியாக, அலையலையாகச் செலுத்துவது. ஒரே மூச்சில் பல ஸ்வரங்கள் விரைவாக “ஓடி” வருவது போன்ற உணர்வு வரும். பெரும்பாலும் மேல் ஆக்டேவில் அதிகம் வரும். கமகங்களுடன் கலந்திருக்கும்.
உதாரணமாக, ஒரு பாடகர் திடீரென்று “சரிகபதநிசா…” என்று மிக வேகமாக, சுழன்று, இறங்கி வருகிறார் என்றால், அதுதான் ப்ரிகா. அபிஷேக் ரகுராம் போன்றவர்களின் இசையில் இந்த ப்ரிகாக்கள் அடிக்கடி வரும். அவரது உன்மத்த உணர்வுக்கு இதுவும் ஒரு காரணம்.
YouTube-ல் “Abhishek Raghuram Mohanam” என்று தேடினால், சில ஆலாபனைகள் மற்றும் முழுக் கச்சேரிகள் கிடைக்கும். குறிப்பாக, பாபநாசம் சிவனின் “காபாலி கருணை நிலவு பொழி வதன மதியனொரு…” என்ற கீர்த்தனையை மோகனத்தில் அவர் பாடிய பதிவுகள் உள்ளன. RTP மோகனத்திலும் அவர் பாடியிருக்கிறார். ஒரே ஸ்வரங்களை வைத்து, எப்படி ஒவ்வொரு நிமிடமும் புதிய ஃப்ரேஸ் வருகிறது என்பதை கவனித்தால் போதும். அதுதான் அபிஷேக் ரகுராமின் இம்ப்ரோவைசேஷனின் சாரம்.
இப்போது திரும்பவும் தியாகராஜா நாவலுக்கு வருவோம். மேலே குறிப்பிட்டதெல்லாம் முதல் முதலாக கர்னாட இசையைக் கேட்க விரும்பும் நண்பர்களுக்காக எழுதினேன். ஆனால் என்னுடைய தியாகராஜா நாவலைப் படிக்க ஒருவருக்குக் கர்னாடக இசை தெரிந்திருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. இலக்கியம்கூடத் தெரிந்திருக்க வேண்டாம். தியாகராஜா நாவலில் பல அடுக்குகள் உள்ளன. சுவாரசியமான நாவல் என்ற அளவிலும் படிக்கலாம். அந்த நாவலின் உள் சுருள்களை ரசிப்பதற்காக மேலும் ஆழமாகவும் படிக்கலாம்.
உதாரணம் ஸீரோ டிகிரி நாவல். பாக்கெட் நாவல் அசோகன் ஸீரோ டிகிரியை அதன் மூல வடிவத்திலிருந்து ஒரு சொல் கூட மாற்றாமல் இருபதாயிரம் பிரதிகளை பத்து ரூபாய் விலையில் கொடுத்தார். பாக்கெட் நாவல் படிப்பவர்கள் அனைவரும் படித்தார்கள். என்னிடம் பேசினார்கள். அவர்களுக்கும் அதில் ஏதோ இருந்தது. அதன் உள்ளே இருக்கும் தத்துவ சாரம் அவர்களுக்குப் புரியாமல் போயிருக்கலாம். ஆனால் அந்த நாவலை அவர்களால் முழுமையாகப் படிக்க முடிந்தது. அப்படித்தான் தியாகராஜா நாவலும். இதை ஒருவர் ஒரு கதை போலவும் படிக்கலாம். வேறு பல ரூபங்களிலும் அர்த்தம் கொள்ளலாம்.
நேற்று ஒரு மாணவர் எழுதிய கடிதம் இது:
அன்புள்ள என் ஆசானுக்கு வணக்கம்.
என் பெயர் ————————— மதுரை. தற்போது —————————— நான் இறையியல் நான்காம் ஆண்டு படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். தியாகராஜா நாவலின் ஸ்பெஷல் எடிஷனுக்கு மாதா மாதம் உங்களுக்குப் பணம் அனுப்புகிறேன். அடுத்த ஆண்டு நான் திருச்சபைக்குள் சென்று விடுவேன். அப்பொழுது உங்களுக்கு மீதித் தொகையை செலுத்தி விடுவேன்.
நன்றி அய்யா
மாதம் நூறு ரூபாய் அனுப்புங்கள்; பதினைந்து மாதங்களில் புத்தகத்தின் அடக்க விலை ஆகி விடும். ஸ்பெஷல் எடிஷனுக்கு நீங்கள் திருப்பணியில் சேர்ந்த பிறகு அனுப்பலாம் என்று பதில் எழுதினேன்.
The Blinding Absence of Light என்ற நாவல் இஸ்லாம் மார்க்கம் பற்றியது. அந்த நாவல்தான் என்னை நம்பிக்கையாளனாக மாற்றியது. எந்த மார்க்கம், எந்த மதம் என்பது முக்கியம் அல்ல. இறை சக்திக்கு அந்த அடையாளம் இல்லை. நமக்குப் பிடித்த வண்ணம் வணங்குகிறோம்.
பக்தியும், அறமுமே தியாகராஜா நாவலின் அடிப்படை. இந்த உலக மாந்தரும் பிற உயிர்களும் இன்னும் மேன்மையாக வாழ்வதற்கான வழிவகைகளைக் கொண்ட நாவல் தியாகராஜா.
விரைவில் அது உங்களை வந்து சேரும்.
***
ஸ்பெஷல் எடிஷனுக்கான தொகை 10,000 ரூ.
பணம் அனுப்புவதற்கான விவரம்:
ஜி.பே. செய்வதற்கான தொலைபேசி எண்: 92457 35566
பெயர்: ராஜா (ராஜாதான் என் அட்மின். எனவே குழப்பம் வேண்டாம்.)
வங்கி மூலமாக அனுப்புவதாக இருந்தால் அதற்கான விவரம்:
UPI ID: charunivedita@axisbank
K. ARIVAZHAGAN
Axis Bank Account No. 911010057338057
Dr Radhakrishnan Road, Mylapore
IFSC No. UTIB0000006
பெயரில் உள்ள K என்பதன் விரிவு Krishnasamy.
ஆக்ஸிஸில் அனுப்ப முடியாவிட்டால் என் ஐசிஐசிஐ கணக்கு விபரம் கீழே:
K. ARIVAZHAGAN
ICICI a/c no. 602601 505045
MICR Code: 600229065
IFS Code ICIC0006604
T. NAGAR BRANCH Chennai